O, wat heerlijk om weer eens in een land te zijn waar de bakker, de kruidenier, de buschauffeur, de kranten, de winkelfaçades, de verkeersborden, waar alles en iedereen Frans spreekt. Het is niet alleen het weerzien met de bergen dat goed doet, niet alleen de hereniging met een streek die langer dan welke andere dan ook ‘thuis’ was – de taal bindt alles en geeft het decor een diepte die beelden alleen niet kunnen overdragen.

Beelden als: het berglandschap dat er met iedere paar stappen die je zet anders uitziet, de naaldbossen die na iedere sneeuwval nog even wit blijven en dan al snel hun donkergroen hervinden. En de vogels waarvan de ‘correcte’ naam in het Frans chocard à bec jaune is (Nederlands: alpenkauw), maar die algemeen choucas genoemd worden, kraaiachtigen met kleine gele snavels, die mijn hart deden opspringen in een schok van herinnering en herkenning. Prachtige vliegers die behendig zwenken als er geen thermiek is, en in grote groepen boven de rotsen zweven als de zon schijnt.

Al geruime tijd voor ons vertrek uit Penang had ik uitgekeken naar dingen waar men heel lang zonder kan leven omdat de wereld nog veel meer te bieden heeft maar die, wanneer ze binnen handbereik gaan komen, snel een belangrijke plaats in de dagelijkse gedachten kunnen gaan innemen. Het onovertroffen en onovertrefbare Franse brood, zacht en luchtig van binnen en met een knapperige korst. De vele worsten en hammen die in kleine rokerijen in de bergstreken bereid worden. De kazen, oh, de kazen…

Onderweg van Genève naar Châtel hadden we wat tijd tussen twee bussen in Thonon, wat een bezoek aan Boujon mogelijk maakte. Een bezoek aan Boujon, ook daar had ik al enige tijd naar uitgekeken.

Boujon is niet zomaar een kaaswinkel, Boujon is affineur: iemand die kazen opkoopt bij boeren en ze vervolgens in de eigen kelder naar eigen inzicht verder laat rijpen en ze pas te koop aanbiedt wanneer hij vindt dat ze er klaar voor zijn. Je zult er weinig kazen vinden die van verder dan een kilometer of tweehonderd komen: hier wordt gewerkt met streekproducten, met wat door een grondige kennis van de eigen bodem, de eigen dieren en het eigen klimaat tot een kunstvorm is verheven.

Net aangekomen op die bodem was dit een van mijn eerste gesprekken:

‘Goeiemiddag meneer, wat kan ik voor u doen?’

‘Goeiemiddag, heeft u ook Tomme des Bauges?’ In het verleden had ik deze wel bij ze gekocht, een stevig gerijpte bergkaas met een volle, doorleefde smaak. In Amsterdam had ik in een winkel een ‘Tomme du Pays’ zien liggen tussen de Cheddar en de Brie, bij Boujon kun je doorgaans kiezen uit minimaal een tiental soorten Tomme.

‘Die hebben we wel, maar hij is eigenlijk nog niet helemaal op smaak’.

‘Wat kunt u me aanraden?’

‘Deze Tomme de Courchevel bijvoorbeeld, die is precies goed om nu te eten’.

‘Doet u me die dan maar, en verder… ik weet eerlijk gezegd niet of dit de goede tijd van het jaar is voor de Abondance’. De Abondance-kaas komt uit hetzelfde dal waarin ook Châtel ligt. ‘s Zomers grazen de koeien op de Alpenweiden; de melk die in die tijd wordt verwerkt heeft allerlei bloemige accenten die ook in de kaas terug zijn te vinden.

‘Ja hoor, wat we nu hebben is Abondance d’alpage’.

‘Oké, doe maar, en dan… een geitenkaas, maar ik weet niet welke’.

‘Achter u staan ze, ik vrees dat we tijdens de feestdagen nogal geplunderd zijn’. Ik keek achter me en zag twee schappen met geitenkaasjes. Geplunderd, misschien, maar gebrek aan keus was er zeker niet. Het werd een Pouligny-nog-wat.

Geweldig. En laten we nou een paar dagen later op de markt in Châtel nog een Abondance gevonden hebben die anderhalf jaar in de kelder had liggen rijpen. Oeoeoeoeoe…..

Het is toch ondenkbaar om dit niet mee te maken, jezelf dit te ontzeggen? Een paar maanden genieten van wat  in deze bergen wordt geproduceerd en elders niet te krijgen is of hooguit slecht wordt nagemaakt. En daarna weer naar het Verre Oosten vertrekken om te hervinden wat alleen daar goed gedaan wordt. En dan ook daar weer bekende beelden terug te zien, begeleid door klanken die in de bergen van Europa niet gehoord worden.