Ze is tegelijk de vrouw die alles mogelijk maakt en die alles onmogelijk maakt. Zij is degene die een paar maanden geleden zei: doe het nou maar, het is het enige wat je wilt. Charlotte liet me gaan, al wilde ze dat ik niet ging. Zelf had ik niet de moed gehad om de knoop door te hakken, al wist ik al veel langer ongeveer welke kant ik op wilde. Zo zijn mannen misschien, zo ben ik in ieder geval.

We hebben eerst geprobeerd samen iets te maken van wat er over was gebleven van mijn leven in Frankrijk. Toen dat niet lukte hebben we geprobeerd een soort samenzijn te vinden in Amsterdam dat voor ons allebei kon werken. En al die tijd zat er een onderhuids gevoel dat ik eigenlijk iets anders wilde, maar het was nog te vaag en te beangstigend om het onder ogen te zien. Ik heb het aardig moeilijk voor haar gemaakt. Ik was degene die het ritme van de veranderingen aangaf, en zij probeerde te volgen. Eerst in Frankrijk blijven, toen naar Amsterdam verhuizen, en daarna al gauw de eerste gesprekken over stoppen met vliegen, niet lang nadat we voor de tweede keer een paar maanden in Thailand hadden doorgebracht en ik nog maar één ding kon denken: de persoon die ik daar was, die beviel me.

Zij heeft me uiteindelijk de aanzet gegeven om ontslag te nemen. Zij wil om verschillende redenen nu nog niet meedoen aan de plannen die ik ga verwezenlijken. Sinds ik ontslag genomen heb is onze relatie door allerlei fases heengegaan. Ze heeft laten blijken hoe moeilijk dit voor haar is, hoezeer dit mijn verhaal is en niet het hare. Ik ben daar vertwijfeld over geweest, en des te vastbeslotener om te gaan. En we zijn er iedere keer weer uitgekomen, en zijn nu meer verbonden met elkaar dan ooit tevoren. Ik weet dat ik vertrek, en ik hoop dat zij dat uiteindelijk ook zal doen.

Zij laat me op reis gaan, en zij is de enige reden waarom het moeilijk is om weg te gaan.