…vier uur ’s nachts. Ongeveer vier uur lang geslapen, en sindsdien weer klaarwakker. Wakker, ja, maar kennelijk niet in staat om iets zinvols te doen met de uren die voor me liggen. Computer aan, gebruiksaanwijzing van de nieuwe digitale spiegelreflexcamera doornemen die daar als pdf-versie op staat. Kan me niet concentreren. Programma openen dat me moet helpen het lezen en schrijven van hiragana, één van de series lettertekens die de Japanse taal gebruikt, onder de knie te krijgen. Kan me maar heel even boeien. Leeslampje aan en beginnen aan ‘Geheime kamers’ van Jeroen Brouwers, meegenomen voor bij het zwembad. Moet geregeld even terug om te kijken wat ik nu net gelezen heb. Nog eens de vertaling van Michel Tournier’s ‘Vendredi ou les limbes du Pacifique’ – waar ik al een maand of acht mee bezig ben om te kijken of vertalen me bevalt (dat doet het) en die Charlotte voor me aan het doorlezen is op zoek naar slecht lopende zinnen, verkeerde interpuncties en overbodige ‘ommen’ – openen en kijken of er nog iets in staat dat duidelijk beter kan. Nu even niet. Ik kijk naast me, kijk naar haar terwijl ze slaapt. Ik wil haar vooral niet wakker maken. In Nederland is het nu tien uur ’s avonds, maar dat wil eigenlijk niet zo veel zeggen. Zelf ben ik immers een paar dagen geleden uit San Francisco teruggekomen; als je via Amsterdam gaat is het tijdsverschil met Kuala Lumpur vijftien uur. En Charlotte was nog maar net terug uit Kuala Lumpur toen het mijn beurt was om het uniform weer aan te trekken. Onze schema’s voorspelden dat in de komende weken één van ons steeds aan het werk zou zijn wanneer de ander in Nederland was, dus besloot ze met mij mee te gaan, wat voor haar betekende dat ze opnieuw twaalf uur in een vliegtuig moest gaan zitten in plaats van rustig bij te gaan komen van haar werk. Ben heel blij dat ze is meegegaan. Zit nu wel een beetje jaloers naar de slapende muze te kijken.Het zijn de laatste paar weken van het oude leven. Overmorgen heen en weer naar Jakarta, twee dagen later terug naar Amsterdam. Daarna nog een keer eenzelfde soort schema, en een Bangkok-Taipei reis. Een paar favorieten nog, als afsluiting van wat een voorspoedige carrière is geweest.Kan niet wachten. Hopelijk krijgt Charlotte het onbetaald verlof dat ze heeft aangevraagd, dan kunnen we in ieder geval nog een paar maanden samen zijn. Ik ben er hoe dan ook klaar voor om mijn uniform terug te brengen, met dank voor de vijfentwintig jaar dat ik het heb mogen lenen. Ben er klaar voor om andere dingen te gaan doen. En dat de nachten weer zullen zijn om te slapen is een hele prettige bijkomstigheid.