De afgelopen dagen weer een hoop gesprekken gehad die bestaande inzichten verdiept hebben, en nieuwe inzichten hebben doen ontstaan. Het is alleen een beetje veel allemaal, en niet af. Er zijn zoveel momenten van pure, onversneden wijsheid die ontstaan en even later al weer vervlogen zijn, als zaadjes die door de wind werden aangedragen, en door de wind weer worden verspreid voordat ze zich hebben kunnen hechten aan een bodem die nog niet klaar was om ze te ontvangen. Flarden van herinneringen, aanzetten tot nieuwe verhalen, sprakeloze verwondering over iets dat opeens duidelijk is, maar zich niet in woorden laat vangen. Als iemand anders dit zou schrijven zou hij de lezer kunnen voorbereiden op wat gaat komen, maar het is niet iemand anders die dit schrijft, ik ben het zelf, en ik weet niet waar dit alles naartoe gaat. Geduld, geduld. Luisteren is het halve werk, leren luisteren naar de innerlijke stem die probeert te spreken, maar zo lang niet is gehoord. Uiteindelijk zal alles duidelijk worden, maar voorlopig komen er alleen fragmenten door van iets waarvan niet zeker is hoe groot het is. Het lijkt groot. Best wel.