Toen: Songkla, in het zuiden van Thailand. Ik was ziek, gaf over, diarrhee, net genoeg energie om naar de winkel te kruipen en kleine pakjes te kopen met vage opschriften waar in ieder geval iets vloeibaars in zat, een soort chocolademelk die artsen je waarschijnlijk zouden afraden bij dit soort klachten, maar die mijn lichaam dankbaar accepteerde. De geest had het er moeilijk mee. Vragen kwamen op: waarom doe je dit? Waarom ga je in je eentje op weg naar Australië, terwijl je thuis zou kunnen zitten in het geruststellende gezelschap van je vrienden en je familie, diezelfde mensen die nu niets voor je kunnen doen, en waar je je met iedere dag verder van verwijdert? Wat blijft er over van je vriendschappen, ben je niet alles aan het weggooien? Ik was uit Amsterdam vertrokken met een collega-taxichauffeur, om, waar mogelijk, via land Australië te bereiken en daar te werken voor de terugreis. Hij kreeg dissenterie in Jordanië, en vloog naar huis. Ik ging door.

Nu: een collega-vlieger bracht iets op dat ik in eerste instantie terzijde schoof, maar waar best wat aandacht aan besteed mag worden. Na de lovende woorden over mijn plannen zei hij: wat doe je als er iets gebeurt? Ik: wat zou er nou kunnen gebeuren? Hij: ja maar stel je voor dat er iets gebeurt waardoor je behoeftig wordt? En ik dacht: nou, daar zou ik zeker niemand mee lastigvallen. Toch? Wel viel het me op dat het OLVG in Amsterdam mijn afspraak bij de neuroloog zou annuleren als ik geen verzekeringsbewijs kon overleggen. En de verzekering heeft al laten weten dat ik automatisch alle aanspraken op dekking verlies op het moment dat ik geen baan meer heb en uit Nederland ben uitgeschreven. Hmm…

Het is natuurlijk zo dat vrienden en familie een fantastisch vangnet kunnen vormen. Of buren, waar je nog buren hebt. Je baan, waardoor je in aanmerking komt voor een heel zorgstelsel. Je ziektekostenverzekering, en de wetenschap dat niemand in Nederland hoeft om te komen door verwaarlozing. Toch?

En toch… om verzekerd te zijn van zorg moet je betalen. Doe je best op school, anders komt er niets van je terecht. Zorg dat je op tijd trouwt, anders grijp je ernaast. Kinderen, natuurlijk, anders ben je alleen als je oud bent en familie nodig hebt. Investeer in zekerheid, daar zul je later dankbaar voor zijn.

Ik heb eraan meegedaan, heb gekozen voor de veelbelovende baan en het huwelijk. Mijn eerste huwelijk liep dramatisch af. Mijn tweede heb ik uit mijn handen laten vallen. Mijn werk heeft zijn aantrekkingskracht verloren, en ik zat al te wachten op mijn pensioen. Die zekerheid heeft niet zoveel opgeleverd.

Liever, dan, die nieuwe wegen inslaan waarvan niemand weet waar ze heen voeren, maar die in ieder geval de belofte inhouden van een leven dat van dag tot dag opnieuw uitgevonden moet worden. En dan te bedenken dat Charlotte degene was die tegen me zei: doe het nou maar. Zij die niet zat te wachten op de onzekerheid die ik steeds weer meebreng. Maar ze gaat het niet uit de weg. Zij is een bijzondere vrouw, en onze relatie lijkt in niets op vorige. Omdat na vier jaar niets erop wijst dat we terugzakken in het soort zekerheid dat hiervoor nooit heeft gewerkt. En omdat ze me laat gaan. Liefde betekent loslaten. Klinkt als een cliché. Is het niet: probeer het maar eens.

En als er nou eens iets gebeurt waardoor je behoeftig wordt? Ja… en wat doe je als er niets gebeurt?