Opeens was het afgelopen. De vlucht verliep in volmaakte routine, met aan het eind ervan een landing die in niets verschilde van alle vorige. Lopen naar het bemanningencentrum, nog één keer half uitkleden en alles door de röntgenapparatuur, nog één keer frustratie daarover laten blijken tegen mensen die er ook niets aan kunnen doen, koffer halen, afscheid nemen…

En toen viel er een stilte om me heen, het soort stilte waardoor je je bewust wordt van de gebeutenissen die eraan voorafgingen. Vreemd. Het is te vroeg om de volle betekenis te voelen van dit moment, tijdverschil en slaapgebrek verhinderen dat nu, het gaat ongetwijfeld nog komen. Hier heb ik zo lang naar uitgekeken, en nu het zover is word ik bijna overrompeld door de vanzelfsprekendheid van de overgang.
Het was een goede laatste keer, en nu kan ik op reis. Dank je wel Frank en Thomas, goede vluchten nog, en veel geluk…