Ongeveer een kwart vierkante meter. Links een wand waar een raam in had moeten zitten, voor me een stoel die mijn knieën net niet raakten, zolang ik maar rechtop bleef zitten, hier en daar wat weggestopte bezittingen, en rechts van me een vrouw die me meewarig bekeek en zei: ‘Sie Armer!’ Ik had me voorgenomen dit noodzakelijke ongemak stoïcijns te verdragen, maar de Stoïcijnen hebben niet kunnen voorzien dat er mensen zouden zijn die elf uur op een kwart vierkant meter zouden doorbrengen, uit eigen vrije wil nog wel. Gelukkig bleek mijn buurvrouw een soort geestverwant te zijn, met wie ik me uren heb kunnen onderhouden, waardoor de elf uur wat werden gecomprimeerd. Grappig om te zien hoe elastisch tijd kan zijn: hoe vaak heb ik niet dodelijk vermoeid aan het stuur van de 747 gezeten en vol ongeloof naar de klok gekeken, die de tijd bijna tot staan had gebracht en nog maar eens per kwartier een minuut voorbij liet gaan.

Khao Saan is voor de rugzakreiziger in Bangkok de voor de hand liggende plaats om een slaapplaats te zoeken. Goedkope hotels in overvloed, overal restaurants, bars, stalletjes met etenswaar en een markt met alles wat de rugzakreiziger nodig heeft: kleding, armbanden en halskettingen, tweedehands boeken, haarextensies, radiografisch bestuurde autootjes. Khao Saan is een kruispunt van wereldwegen, het is een plek die leeft, en al zal ik voor een authentieke beleving van dit prachtige en raadselachtige land ergens anders moeten zijn, dit heeft intussen zijn eigen waarde, en het is goed hier te zijn.

Ik weet niet meer of ik zat na te denken over waar ik was en wat het betekende om hier te zijn of gewoon wat zat te dromen boven mijn kop koffie, maar terwijl ik om me heen aan het kijken was leek opeens alles samen te komen: het Thais dat om me heen gesproken werd, de etensstalletjes aan de overkant van de straat, de warme wind, het kwam samen in een ander soort bewustzijn. Heel even was ik in dat alles tegelijk aanwezig, voelde een diepe rust neerdalen, en was gelukkig om op dat moment op die plaats te zijn. Heel even maar. Het was een overweldigend gevoel, en zodra ik me ervan bewust werd was het weg. Ik zat nog steeds naar dezelfde dingen te kijken, hoorde dezelfde stemmen, voelde dezelfde wind, maar naarmate ik meer probeerde om dat alles samen te brengen en het gevoel van zojuist terug te krijgen werd dat gevoel alleen maar ongrijpbaarder. Wow. Niet erg. Dit ken ik, al is het van lang geleden, en ik ben ervan overtuigd dat dit een voorproefje was van wat nog gaat komen. Geduld, niet proberen dit te bereiken. Het komt vanzelf weer.