Heb even wat tijd te doden voor het vertrek vanuit Bangkok naar Maleisie. Hoewel, tijd doden? Prachtige passage in Henry David Thoreau’s Walden: ‘as if you could kill time without injuring eternity’… Beter geen tijd doden, alleen tijd doorbrengen, nuttig maken.

Jammer eigenlijk om nu alweer uit Bangkok te vertrekken. Deze stad heb ik altijd gezien als een veel te drukke, vieze, lawaaiige stad waar je naartoe gaat omdat je op weg bent naar iets anders. Ben intussen van mening aan het veranderen. Zoals altijd zit er een andere kant aan: dit is ook een levendige, verbazende, dronken makende stad, waar veel te doen is, waar veel gebeurt.

Had eigenlijk wel langer willen blijven. Er zijn zoveel talenscholen om uit te kiezen… Het bijspijkeren van mijn beetje kennis van de Thaise taal heeft de afgelopen dagen vooral bestaan uit ophalen wat ik al kende, weggezakte woorden opnieuw leren en proberen opnieuw de tonen onthouden waarop die woorden worden uitgesproken. Dat is waarschijnlijk het moeilijkst aan deze taal: je kunt de woorden wel onthouden, maar als je ze op de verkeerde toonhoogte uitspreekt zijn ze waardeloos. Dan krijg je zinnen als: je moeder is een paard, terwijl je probeert te informeren hoe laat de trein vertrekt. En die toonhoogtes, die zijn zoooo moeilijk te onthouden als je dat nooit gewend bent geweest… Treffend voorbeeld: het woord voor dichtbij en het woord voor ver weg verschillen enkel van elkaar in toonhoogte, verder zijn het dezelfde woorden. Zo kan een misverstand snel ontstaan. Thais reageren op verschillende manieren als ik met ze oefen. Er zijn er die het duidelijk leuk vinden dat de buitenlander zijn best doet, en die zelf helpen door langzaam en duidelijk te praten en nieuwe woorden aan te dragen, als exotische vlindersoorten die worden aangeboden aan een verzamelaar: heb je deze al? Anderen hebben duidelijk minder affiniteit met talen, en blijven hardnekkig proberen iets Engels te verstaan als je in hun eigen taal tegen ze probeert te praten. Dat zijn vaak de mensen die zelf ook niet te verstaan zijn, omdat je je blijft afvragen of ze Thais tegen je praten of Engels… Al met al doet het me heel veel plezier om deze taal te leren, en ik hoop snel terug te komen om me daar helemaal in te storten. Maar eerst naar Maleisie, voor de laatste formaliteiten voor de verblijfsvergunning.

Die dvd’s van prison break, ja, daar wilde ik nog op terugkomen. Dat waren natuurlijk illegale kopieen. Ben ik erg tegen, illegale kopieen kopen. Want: als je niet bereid bent om de maker van een produkt te betalen voor zijn werk, moet je van dat produkt afzien. Wil toch een beetje nuanceren. ‘s Avonds, ‘s nachts, lig ik nog steeds wakker, het resultaat van jarenlange blootstelling aan tijdverschil en onregelmatig werk. Op die momenten is het fijn om op de laptop naar een dvd te kunnen kijken. Hier gaat het mis: de legale dvd’s die in Azie worden verkocht zijn van de verkeerde regio, die kan ik wel kopen, maar dan kan ik ze niet bekijken. Wat doe je dan? Dit heeft de filmwereld toch zelf gewild?

Dit is natuurlijk een makkelijk manier om je ervan af te maken, want er bestaan programma’s waarmee je je laptop regiovrij kunt maken. Kan beter geen uitvluchten zoeken en gewoon zeggen dat ik inderdaad iets doe waar ik het zelf niet mee eens ben. Interessante ontwikkeling, dit. Het is niet zo dat de overtuiging veranderd is, alleen dat die wat soepeler toegepast wordt. Dat moet heel voorzichtig gebeuren, om te voorkomen dat onder het voorwendsel van ‘moet niet zo strak zijn’ de hele overtuiging overboord gegooid wordt. Het is nodig wat soepeler te worden, niet zo moeilijk doen. Het is ook nodig dat scherp in de gaten te houden.

Aardige gedachte, ook, dat je jezelf in de gaten houdt. Als je iets doet wat niet mag van de wet kijk je even schichtig om je heen of niemand je ziet. Als je iets doet wat van jezelf niet mag weet je dat je tegen de lamp loopt. Je bent je eigen politie, aanklager en rechter. En wie is een formidabeler tegenstander dan jezelf? Jezelf ontloop je niet. Jezelf is meedogenloos, altijd aanwezig, altijd bereid om je te herinneren aan wat je probeert onder het vloerkleed van je geweten te schuiven. Zal proberen aardig voor mezelf te zijn. Een vriendelijke agent, een milde aanklager, een begripvolle rechter.