Even een kort berichtje voor vandaag. Aankomst in Kuching: eerste indruk is goed, hele andere begroeiing dan in de omgeving van Kuala Lumpur. Niet zo vreemd, daar bestaat het groen uit eindeloze oliepalmplantages, terwijl Sarawak zijn tropisch regenwoud koestert. Kleurige huizen, sympathieke uitstraling. Tweede indruk tijdens een wandeling langs de rivier: waar is iedereen? Een enkel etensstalletje met een eigenaar die de tijd heeft om een hengel uit te gooien, wat stalletjes met souveniers waar hier en daar een verdwaalde toerist lusteloos langsslentert, winkels dicht, geen duidelijk centrum met leven. Kennis gemaakt met de plaatselijke variant van de ons goed bekende laksa. Uit Singapore kenden we al de laksa lemak, noedels met garnalen en tofu in een curry met heel veel kokosmelk, en in Penang had ik laksa asam leren kennen, dezelfde noedels, nu met makreel, in een zure tamarindesoep . De versie van Sarawak gebruikt zowel tamarinde als kokosmelk, en doet er kip en omelet bij. Glaasje sap van de kalamansi erbij: een klein soort limoen met oranje vruchtvlees en een frisse smaak.
Leuk hotel gevonden, alleen vindt ernaast een feestje plaats waarvoor waarschijnlijk alle op het eiland aanwezige geluidsapparatuur is gecharterd. We zijn al bang dat we moeten gaan proberen te slapen met de klanken van YMCA in karaoke-uitvoering, als om half elf opeens iemand de volumeknop vindt. En hem ook gebruikt.
Elf uur nu, computer uit, licht uit, morgen verder.
O ja, nog één ding: op de markt van Jalan Petaling in KL zagen we dezelfde armbanden waarmee de monnik mij een paar dagen terug geld afgefoezeld had. Voor niet veel geld, natuurlijk. Het moet inderdaad een nepmonnik geweest zijn…