Het is even een wat slappe periode. Geen onvermoede avonturen, geen verrassende ontmoetingen, geen nieuwe ervaringen. Ons verblijf in Maleisië loopt tegen zijn eind. Om Filippijnse visa te krijgen hebben we een poosje geleden vliegtickets moeten boeken, en nu lopen we tegen de gevolgen aan van vaste data waar je mee moet werken. Na een week duiken waren onze verkoudheden zo ver uit de hand gelopen dat we duiken voorlopig kunnen vergeten. Er is een orang-oetan opvangcentrum (een soort Pieterburen op Borneo) op een luttele zes uur met de bus van waar we waren, en een junglekamp waar iedereen die we spraken naartoe wilde, voor zover ze er niet net vandaan kwamen. Het natte weer waar we mee rekening moeten houden en de moet-dat-gedaan-hebben factor hebben ons doen besluiten om in plaats daarvan naar Kota Kinabalu te gaan, aangezien we van daar toch over een kleine week naar Manilla vliegen, en dan maar korte tripjes te maken die beginnen en eindigen in KK.

Maar wacht eens even, als we nou eens gewoon ons ticket veranderden om eerder naar Manilla te vliegen? Weliswaar is het een ticket met een goedkope maatschappij, maar dat moet toch kunnen? Even de website erbij halen. En inderdaad, het kan. De extra kosten bedragen wel nog eens twee keer zoveel als de tickets al gekost hebben, omdat er weinig plaatsen meer over zijn, en vanwege de kosten voor het veranderen en omdat er intussen een flinke brandstoftoeslag wordt berekend. We vliegen volgende week wel.

Dus we hebben onze Indonesische visa gehaald (in KK, in tegenstelling tot eerdere plannen, omdat we toch tijd zat hadden), hebben KK verkend (prettige stad, met een echte ‘waterfront’ compleet met restaurants en een geweldige markt) en zijn vandaag gaan snorkelen op één van de eilanden die vlak voor de kust liggen. Want je moet er af en toe eens even uit… De folder had het over een uitstapje naar ongerepte stranden en koraalriffen vol kleurrijk zeeleven. We hadden eigenlijk al argwaan moeten krijgen omdat er een folder van bestond… Het was nog net geen Disneyland. Verplicht gedragen zwemvesten tijdens de boottocht, ontvangst op het eiland die bestond uit: daar zwemmen, daar snorkelen, daar is een junglepad voor een tocht van dertig minuten (voor wie dat aankan!), zo en zo laat gaat de boot terug, o, en hier even toegang betalen alstublieft. Strandje dat gedeeld moet worden met bleke vijftigers en zestigers (Neee! Ik ben nog geen vijftig!!!!) die Duits of Frans praten en zich onophoudelijk insmeren met wit spul, mensen die rondspartelen in water dat tot de knieën komt wanner je erin staat en die door de gehuurde duikbrillen kijken naar de zanderige bodem… Niets tegen deze brave lieden die van een ongetwijfeld welverdiende vakantie komen genieten, maar ik voel me alsof ik in de verkeerde film terecht ben gekomen…

Wat nu nodig is, daar ontbreekt de essentiële factor voor. Wat nodig is: hetzij een activiteit ondernemen die ons plezier geeft, hetzij ervaringen opdoen, contact hebben met de natuur, met de bevolking. Voor het eerste ontbreekt het ons nu even aan een lichaam dat dat toestaat, en voor het tweede ontbreekt het ons aan iets veel belangrijkers, iets waarvan ik dacht nooit meer te weinig te hebben: tijd! Limbo. Wachten op de vlucht naar de Filippijnen. De tijd tot dan goed besteden. Hmmm…