Vandaag toch maar niet naar een zondagsmarkt gegaan waarvoor we twee uur eerder op hadden moeten staan om twee uur in de bus te zitten en dan toch nog in de koelte van de vroege ochtend aan te komen. In plaats daarvan een boot genomen naar een eiland waar we een strandje en wat koraal delen met maar vier andere mensen! Verbaasd kijken we om ons heen. Is dit mogelijk? Ontbreekt hier niet iets?
Oké, het restaurant dat er had moeten zijn was er niet, dus de papaya en mango van het ontbijt moesten wat langer meegaan. Een acceptabele prijs voor de rust en de stilte van deze mooie plek. Vanuit het omringende oerwoud klinkt alleen iets door dat lijkt op een mechanisch autootje met vliegwiel dat over de grond geduwd en losgelaten wordt, maar waarschijnlijk iets anders is. Verder stilte.
En dat is het natuurlijk. We zijn er al zo aan gewend dat er overal geluid is. In het wildpark waar we gisteren waren liepen opzichters rond die luisterden naar muziek die onwaarschijnlijk hard uit hun mobiele telefoons kwam. Ook op Mabul hadden we ons daar ook al over verbaasd. In ons hotel in Kota Kinabalu kwam laatst, terwijl ik in de gemeenschappelijke ruimte de krant zat te lezen, een personeelslid vragen of het goed was dat hij de tv aanzette. Natuurlijk, zei ik, wat komt er? Weet ik niet, zei hij, maar ik hou niet van stilte…
Stilte dus op ons eiland vandaag. Of was er toch een welkomstlied dat uit honderden minuscule keeltjes opklonk bij onze aankomst op het eiland? We hebben ze al lang geleden leren herkennen, die hele kleine vliegjes die bestaan uit een solide zwart lijf en daarachter twee wit uitziende vleugeltjes. Zandvliegen happen schaamteloos in je vlees en laten bulten achter die vele malen groter zijn dan zijzelf, en die gemeen jeuken. Zelfs het middel waarmee we ons ter bescherming insmeerden kon ze maar even ontmoedigen. Bij mij zwellen de bulten altijd meteen op, bij Charlotte komen ze pas een paar dagen later. Ze kan bij mij nu al zien wat haar te wachten staat…
‘s Middags kwam een boot ons weer halen. Was al een aardige gedachte geweest: wie zegt dat ze zich herinneren dat er nog wat mensen van dit eiland af moeten? Ze wisten het nog.
O maar die mango’s van vanochtend, die waren werkelijk goddelijk. En zo is dit weer een dag waarop we afwisselend genieten en verdragen. Het is allemaal echt, geen afgezwakte versies, geen compromissen. Toe maar, laat maar komen. We kunnen heel wat hebben, en we kunnen mateloos genieten.