Kan wel lekker cool gaan zitten doen, maar intussen zit ik op gloeiende kolen. Het pakje was om vier uur nog niet bezorgd, dus ik ben maar weer eens gaan bellen. Van de één naar de ander doorverbonden, allemaal hele aardige, behulpzame, machteloze mensen. ‘Het ligt nog steeds bij de douane om ingeklaard te worden’. Misschien morgen. Ja maar morgenmiddag verlaten we het land. En dan? ‘Ik bel u morgen’.

Twee minuten na dit laatste telefoongesprek kwam er iemand van DHL het hotel binnen. Echt waar? Ja, echt waar. Of ik mr. Van was. Ik heb mijn beide armen om hem heengeslagen en hem de vreugdedans geleerd. Zelden zo snel met iemand bevriend geraakt.
Maar het was alleen de pincode. De kaart ligt nog steeds, onveranderd, bij de douane. Om ingeklaard te worden. Sinds vrijdag.

Toch weer even van me afzetten. Vandaag is het vier jaar geleden dat Charlotte en ik elkaar leerden kennen. Vanavond gaan we uit eten. Ja ja, dat doen we elke avond, maar vanavond gaan we er iets bijzonders van maken. Time out. Zen. We gaan toch niet een stukje plastic onze avond laten beheersen? Dat zou wel hele grote onzen zijn!