Het was de bedoeling dat we de ochtend na aankomst in Port Barton door zouden gaan naar El Nido met de privéboot van Dave en Tina. ’s Ochtends gebeurt er niets. ’s Middags zijn we ze kwijt, en we vragen ons af of ze misschien al zonder ons vertrokken zijn. Dan komt Dave ons vertellen dat de boot er nog niet is, en dat intussen de zee te ruw is, en we dus morgenochtend om half zeven gaan. Ook goed.

De volgende ochtend zien we allemaal mensen met bagage naar de boot lopen. Het nieuwtje van de boot die naar El Nido vertrekt heeft zich verspreid en er zijn er nog meer toeristen op afgekomen. Niet zonder reden: de hoofdweg die de belangrijkste steden van Palawan verbindt en die o.a. langs El Nido komt, is volgens de verhalen die dagelijks binnenkomen nog steeds op sommige plaatsen onbegaanbaar. Binnenkort zal er bijna geen regen meer vallen, en dan kan de weg gebulldozerd worden. Dan kan het verkeer er weer een half jaar moeiteloos overheen.

Er zijn twee Engelsen aan boord die nog geen onderdak hebben geregeld, en samen met hen zijn wij de eerste gasten van Dave en Tina’s nieuwe resort. Chris en John-Paul (die zich om begrijpelijke redenen liever JP laat noemen) zijn een paar weken op vakantie in de Filippijnen, en het klikt zo goed tussen ons dat we de komende dagen grotendeels met zijn vieren zullen doorbrengen.

Dave en Tina hebben het resort nog niet gezien, dus ze gaan meteen rondkijken om te zien of alles is gedaan zoals afgesproken. Dit resort moet voor hen het einde van jarenlange onzekerheid en problemen gaan betekenen, dus alles moet goed zijn.

Dave heeft ons al zijn levensverhaal verteld. Hij heeft ons al veel meer verteld, over hoe Engeland veel beter af zou zijn zonder de EU en zonder de koninklijke familie, en hoe de moslims over twintig jaar in de meerderheid zullen zijn in het Verenigd Konkinkrijk. Het verhaal van zijn investeringen in de dromen van zijn vrouw is een aaneenschakeling van ellende, met tegenwerking van Lonely Planet en dus wegblijvende gasten, een onbetrouwbare zakenpartner die zijn schulden niet betaalde, grillig weer waardoor Port Barton in het hoogseizoen van de buitenwereld werd afgesneden, gekibbel onder de schippers waardoor geen gasten meer per boot werden aangevoerd, en de Britse media die weigeren positief nieuws over de Filippijnen te brengen, zodat niemand zich ervan bewust is wat een fantastisch vakantieland het is. Hij had het zich allemaal anders voorgesteld toen hij op zijn vijfenveertigste zijn werk als accountant verloor. Dat ontslag was niet dramatisch. De afvloeiingsregeling was royaal en hij had aardig verdiend in de huizenmarkt, dus hij was ervan overtuigd dat hij niet meer hoefde te werken. Maar het resort in Port Barton, dat ze kochten omdat een investering in de Filippijnen voor haar als Filippijnse voor de hand lag, was de eerste tien jaar zwaar verliesgevend. Dave moest zelfs, om de rekeningen te kunnen blijven betalen, voor een paar jaar een baan als postsorteerder accepteren, terwijl Tina bij een gezin in Londen werkte als kindermeisje. Vorig jaar begonnen opeens de reserveringen binnen te komen in Port Barton. Voor het eerst hadden ze een vermelding in de Lonely Planet. Het tweede resort in El Nido moet de doorbraak betekenen, en ze zetten er enthousiast de schouders onder. In het begin hebben we Tina nauwelijks horen praten, maar nu is zij in haar element, deelt ze opdrachten, complimenten en kritiek uit, en ontpopt ze zich moeiteloos als de baas. Er worden zestig kandidaten voor allerlei functies ontvangen, en al snel loopt er allemaal nieuw personeel rond. Zo is er bijvoorbeeld een serveerster die iedereen hetzelfde eten aansmeert omdat ze iets anders niet begrijpt en een entertainer met podiumvrees, die we keer op keer moeten geruststellen. Intussen stapelen de ontmoetingen met autoriteiten zich op, blijkt van alles niet te kloppen, raakt één van de bouwers gewond, en moet het één en ander gewoon nog wennen.

Terwijl zij dus dagelijks nieuwe uitdagingen en onvoorziene problemen het hoofd bieden gaan Chris, JP, Charlotte en ik eropuit. Voor de kust liggen een aantal oogverblindende eilanden, waar vanuit El Nido uitstapjes naartoe worden georganiseerd. Wanden van verweerd kalksteen die loodrecht de zee ingaan, grillig gevormde rotsformaties, kleine strandjes die alleen per boot bereikbaar zijn en water dat, als de zon erop schijnt, bekende kleuren laat zien als turquoise en aquamarijn en dergelijke, vormen het decor waarbinnen we zwemmen en snorkelen. Het koraal is in het verleden op vele plaatsen verwoest door vismethodes waarbij dynamiet of cyanide gebruikt werden, maar het begint zich te herstellen, en er is een overdaad aan vis. We worden meegenomen naar verborgen plekken van ongehoorde schoonheid, zoals een ‘secret beach’, dat ligt aan een lagune die omsloten is door rotswanden en alleen bereikbaar is via een gat van een goeie meter doorsnee waar je doorheen kunt zwemmen. We eten vis die ter plekke voor ons geroosterd wordt. We maken de foto’s die bij zoiets paradijselijks horen en die het nooit goed kunnen laten uitkomen.

We gaan nog een paar dagen in El Nido doorbrengen, en dan op weg naar de volgende bestemming, waarvan we nu nog niet zeker weten wat het gaat worden. We zullen het wel weten als we er zijn!