Zucht… Waar zijn we nu terechtgekomen? Dit moet het achtereind van Indonesië zijn, en de mensen maken een gelukkige indruk. Overmorgen brengt een boot ons naar één van de meest geroemde duikplekken in de wereld, en tot dan moeten we ons staande zien te houden. Vliegveld, hotel, restaurant, stad, alles is onbeschrijfelijk smerig. We lopen langs een open riool waarlangs mensen wonen. Een tankwagen staat ernaast geparkeerd, vrouwen zitten met plastic flessen geduldig in het vuil te wachten op vers water. ‘Hello mister’, vriendelijke gezichten, bont mengsel van rassen, kleurrijke kleding, zelfs de schooluniformen hebben uitbundige patronen.

We proberen informatie te krijgen over vluchten hiervandaan, omdat we na Raja Ampat volgende week nog maar een paar dagen hebben om het land te verlaten. Eerst zegt de figuur van Papua Diving dat het personeel op het eiland dat maar voor ons moet regelen, dan laat hij later vallen dat er dan 25 procent extra bijkomt. De website van Merpati is in aanbouw sinds we in Indonesië zijn , Lion Air geeft prijzen die niet waar kunnen zijn. Hoe we ook gaan vliegen, er komen minimaal twee dagen reizen en twee verschillende luchtvaartmaatschappijen bij kijken. Reisagent? Vind die maar eens in een deel van de wereld waar niemand Engels spreekt. En mijn Indonesische taalgids is in Bandaneira achtergebleven. Zucht…