Ach, ik weet het niet, ik dacht bij dat verhaal van gisteren nog wat op te schrijven over hoe we uit Papua weggingen, over hoe ook dat nog een passend afscheid van Indonesië was, over hoe we nog een keer alles mochten meemaken wat bij vliegen in dat mooie land hoort, zoals tickets die alleen bij reisagenten gekocht kunnen worden, die je dan eerst moet zien te vinden en waar je alleen met contant geld kunt betalen, en op een groezelige luchthaven proberen in te checken, wat niets te maken heeft met in de rij wachten maar meer met achter in een scrum vol met aardige mensen staan, waar niet geduwd wordt, waar mensen komen en gaan, en waar je als buitenlander op de een of andere manier geen centimeter vooruit komt. Enne, vervolgens wachten op een vliegtuig dat niet komt, en na een paar uur nog steeds geen vliegtuig, en niemand die weet waarom of wanneer er dan wel een vliegtuig komt en zo, en niemand die zich daarover opwindt. En dan, als er een vliegtuig komt, heeft niemand haast om het weer de lucht in te krijgen. Waarom ook? Wat we nog niet kenden: tijdens de tussenlanding in Makassar (we waren op weg naar Jakarta) het vliegtuig uit moeten, om bij een transferbalie weer in zo’n scrumding te gaan staan om je naam te laten aanvinken op een lijst, en daarna erachter proberen te komen wanneer je bij welke deur weer naar je vliegtuig terug mag, omdat je vlucht hier bekend is onder een ander nummer, en je niet weet welke van de twee vluchten naar Jakarta de jouwe is, je weet alleen dat je naar dat vliegtuig dat daarginds op het platform staat terug moet, die 737-200 daar.
Het kan wel anders, maar dat past niet bij Indonesië. Om het land te verlaten hadden we nog plaatsen gereserveerd op een vlucht van Air Asia, waarvan het hoofdkantoor in Maleisië staat. Air Asia heeft nieuwe vliegtuigen, die tussen twee vluchten door 20, hooguit 25 minuten aan de gate staan, waar je voor reserveert via internet en betaalt met je credit card, en zo. Een half uur voor de schemavertrektijd van die volgende vlucht waren we in Jakarta, en dus hebben we hem gemist. Want die ging wel op tijd.
Dat had ik allemaal nog op willen schrijven, maar dat zou afbreuk gedaan hebben aan het verhaal over Raja Ampat en de indruk gewekt hebben dat we slechte ervaringen met Indonesië hadden, wat niet waar is, want dit waren gewoon ervaringen die er ook bij hoorden, meer niet. Dus doe ik het maar niet.

Nieuwe dag, nieuwe tickets, we zijn in Bangkok. Nog twee weken voordat Charlotte terug naar Nederland vliegt. Komt opeens dichtbij. Morgen waarschijnlijk naar Koh Chang, waar we nog niet geweest zijn. Kao Saan is drukker dan ooit. Hm. Indonesië is ons heel erg goed bevallen.