Ha ha ha… wat ben ik toch een sukkel! Ben ik toe aan het laatste van de boeken die ik, voordat we naar Koh Chang vertrokken, bij een zaak in tweedehands boeken in Bangkok had gekocht, denk ik te beginnen aan mijn eerste Günter Grass (ja ja, dat is op zich al erg genoeg, de eerste Günter Grass in negenenveertig levensjaren), zie ik tot mijn verbazing dat er Gunter Gross op de omslag staat! Wauw, dit is dus mijn eerste Gunter Gross. Ik sla het open, lees de eerste paar bladzijden. Niet erg geloofwaardig, onhandige ontwikkeling van de eerste actie, ‘fragwürdige’ woordkeuze. Vermoedelijk zal dit boek grotendeels ongelezen weer worden ingeruild. Wat is dat ook voor een rare actie, Duitse boeken schrijven onder de naam Gunter Gross! Zou deze man zo vaak hebben moeten aanhoren hoezeer zijn naam lijkt op die van de beroemde schrijver dat hij zich genoodzaakt heeft gezien de gelijkenis verder door te trekken? Het zal toch wel zijn eigen naam zijn?

Dit doet denken aan dingen die we dagelijks zien, overal in Zuidoost-Azië. Televisietoestellen van het merk Sany, kleermakers die the Boss of Johnnie Armani heten. Winkels die een logo dragen dat sprekend lijkt op dat van de seven-eleven, behalve dat door de zeven heen niet ‘eleven’ staat, maar iets anders: days, of years of zo. Niet altijd wordt schaamteloos een bestaande merknaam op een kopie gezet, vaak wordt met veel gevoel voor humor meegelift op een gereputeerde naam, zonder dat die letterlijk wordt gekopieerd.

Wanneer toch wordt geprobeerd iets als ‘echt’ te verkopen zit daar een flinke schaduwzijde aan. De Wereld Gezondheids Organisatie is al jaren bezig nagemaakte medicamenten op te sporen die overal in de wereld opduiken, ook in deze regio. De mensen die deze in omloop brengen en zelfs aan apotheken en ziekenhuizen weten te verkopen moeten een hele cynische kijk op de wereld hebben. In Ambon ontmoetten we een pas afgestudeerde Nederlandse arts die in het binnenland van Papua aan het trekken was geweest, daar malaria had opgelopen en vervolgens in het ziekenhuis behandeld was met medicijnen die geen enkele werking hadden. Namaak dus, die hem het leven had kunnen kosten. Zijn interesse in tropische ziektes was er niet door verminderd, maar hij maakte wel dat hij wegkwam uit het malariagebied.
Zelf heb ik me meermaals afgevraagd of de betadine waarmee ik mijn eigen wonden verzorgde misschien ook nep was. Ik had het spul gekocht in Papua, en zag met verbazing hoe de werking ervan een heel andere was dan ik in gedachten had. De antibioticakuur en antibioticazalf die de Thaise arts heeft voorgeschreven komen nu over als wondermiddelen…

En zo blijf ik zitten met de vraag: Gross lezen of niet? Nou, nog een paar pagina’s dan, je weet nooit. Al lijkt het tot nu toe onwaarschijnlijk dat hij de Nobelprijs voor de literatuur gaat krijgen.