Gisteren bij een Chinese tempel naar binnen gegaan en daar enige tijd doorgebracht. Voorspelbare taferelen met wierook en olielampen en zo, en daarnaast wat dingen die me wat minder bekend voorkwamen. Zoals beeldjes waar lappen rauw vlees overheen gedrapeerd waren. Of deze: in een hoek zitten mannen, die regelmatig bezoek krijgen van mensen die vellen papier meebrengen met iets wat op stripverhalen lijkt, en een ei, en staafjes wierook. Het ei en de wierook worden opzijgelegd, boven de vellen papier wordt wat gepreveld, er worden met een priem in hoog tempo gaatjes in geprikt op zo te zien willekeurige plaatsen, er wordt mee gewapperd en de bezoeker wordt aangespoord eraan te ruiken. Je kunt natuurlijk een uitleg vragen, en dan krijg je dingen te horen als: we moeten de geesten dit en dat, en zo. Duidelijk nu? Nee, natuurlijk niet.

Je hoeft niet eens te proberen Chinezen te begrijpen, dat zijn gewoon hele ondoorgrondelijke mensen. Op nationaal niveau kan ik ze nog wel volgen. Defensiebudget verhogen, dat is duidelijk voor een land dat vier keer zo veel inwoners heeft als de VS maar nog geen tiende uitgeeft aan defensie (mooi eufemisme…). Op commercieel niveau snap ik het ook nog wel. Mensenlijken gebruiken om broodjes van te maken, loodhoudende verf op kinderspeelgoed smeren, verontreinigd diervoer en tandpasta verkopen, je moet toch wat om de eindjes voor jezelf en je werknemers aan elkaar te knopen. Op het persoonlijke vlak wordt het moeilijk: hoe kun je begrijpen dat Chinezen nog steeds haaienvinnen nodig hebben, en ivoor, en het hoorn van de neushoorn, en talrijke andere substanties waar de natuurlijke eigenaar niet zonder kan, en de Chinees kennelijk ook niet? Maar als je het gaat hebben over de ziel… laat maar. Onbegonnen werk. Dan kun je alleen maar verwonderd om je heen kijken, registreren, documenteren.

De foto’s kan ik nog niet laten zien, zolang ik de laptop niet kan gebruiken… Charlotte heeft hem meegenomen naar Amsterdam en meldde dat het de accu was die vervangen moest worden. Die foto’s komen dus later nog wel in het fotoalbum te staan. Weet nog niet eens of het wat geworden is…!

(Beetje later vandaag liep ik langs een etende Chinees. Voor zich had hij een bordje met kippenpoten in een donkere saus, die hij zich goed liet smaken. Lijkt niets bijzonders, alleen waren deze kippenpoten de gedeeltes die wij normaal niet eens te zien krijgen, omdat ze al worden weggegooid voordat de kip verkocht wordt. De uiteinden, de delen met de tenen, waar geen vlees aan zit… Een beetje vent gaat daar natuurlijk nog eens naar terug, en bestelt ze ook.)