Charlotte’s aangekondigde komst naar Kuala Lumpur was de voor de hand liggende reden om afscheid te nemen van Penang en de bus naar de metropool te nemen. Bij de oversteek naar het vasteland nog een poosje naar Penang zitten kijken, tafereel van heuvels en gebouwen waarvan er langzaamaan steeds meer ingekleurd worden, namen krijgen, van verhalen voorzien worden, tot leven komen. Een landschap dat zijn anonimiteit verliest.

En aankomst in de grote stad waarvan ook al delen zijn ingekleurd, wat het mogelijk maakt de witte vlekken ertussen te gaan verkennen. Weer gejongleer met het bekende, dat geruststelt, en het onbekende, dat opwindt.

Nog een paar uur, dan is ze hier. Twee dagen mogen we samen doorbrengen voordat ze weer huiswaarts vliegt. Niet veel tijd. Waardevolle tijd. Verwacht de komende dagen geen bijdrage aan dit log!