van links naar rechts: Mark, Manu, Matt

Nagoya: uitstapje van een middag en een avond, niet eens om naar het Toyota-museum te gaan, waarvan een Russische medestudent ons verzekerd had dat je er een hele dag voor moest uittrekken, en ook geen bezoek aan het kasteel, maar gewoon met zijn vieren gewandeld door de straten in het centrum, onze ogen uitgekeken, elkaar gewezen op onverwachte en verrassende dingen. Een man was op een open plek aan het oefenen met een nepzwaard, de ogen gericht op het papier waar kennelijk de houdingen opstonden die hij zich moest inprenten. Echte samoeraizwaarden lagen verderop in een etalage. Ze variëerden in prijs van 4000 tot 25000 euro, dus er zat voor iedere beurs wel wat bij. Een fruitzaak had dozen aardbeien liggen, die waren gesorteerd naar grootte en dus ook in prijs variëerden: de duurste kwamen neer op een euro per stuk. Voor wie bij mensen thuis is uitgenodigd en eens iets anders wil meenemen voor zijn gastheer en –vrouw had een viswinkel iets liggen dat eruit zag als geschenkdozen met verschillende moten rauwe vis. Een smal, hoog gebouw zonder ramen bleek een parkeergarage te zijn, waar mensen via een steeg hun auto voor de deur op een ronde stalen plaat reden, die dan gedraaid werd zodat de wagen met de neus naar de ingang kwam te staan en door het personeel met een lift naar boven kon worden gebracht. Ruimte is schaars, en dat nodigt uit tot inventiviteit. Verderop waren rijen gebouwen met wild flikkerende verlichting, waar honderden mensen binnen pachinko zaten te spelen. En overal natuurlijk automaten met warme en gekoelde drankjes en met sigaretten van merken als ‘Hope’ en ‘Peace’.

Ze proberen iets duidelijk te maken, maar wat???

Een boekenzaak had een werkelijk fantastisch woordenboek, dat ik niet kon laten liggen. Boordevol voorbeelden, waarbij ieder voorbeeld je op ideeën brengt voor andere woorden die je nog op moet zoeken. Een woordenboek om de taal mee te leren. Een woordenboek om in te lezen. Een boek dat je niet van voor naar achter leest, maar waarin je eindeloos heen en weer bladert, waar verhaallijnen door elkaar lopen, verrassende wendingen nemen, door het hele boek heen stuiteren en je uitdagen om, zolang je het kunt volhouden, te proberen dat bij te houden. Sla het boek uiteindelijk dicht, neem het weer ter hand, en het is een heel nieuw boek geworden.
En een hele grote electronicazaak had camera’s liggen waar klanten mee mochten spelen zonder dat er verkopers behulpzaam bij kwamen staan. Even de nieuwe D3 van Nikon in mijn handen gehouden. Mijn god, wat een monster. Dat zit toch wel in een andere categorie dan mijn Sony Alpha…
Uiteindelijk zijn we vermoeid neergestreken in een restaurant waar we in ons vlekkeloze Japans bier en tempura konden bestellen. En voldaan naar huis gegaan.