Dinsdag. Voor de tweede achtereenvolgende dag niet naar school. Nou nee, dat is niet helemaal waar, gisteren ben ik wel even gegaan, maar heb toen na het eerste lesuur besloten naar huis te gaan en in bed te gaan liggen. Af en toe de boeken ter hand genomen, tussendoor een paar keer kort geslapen, tv gekeken, op de laptop naar lang niet gehoorde muziek geluisterd. Vannacht slecht geslapen, en vandaag dus niet eens gegaan. Beetje vreemd eigenlijk: lichamelijke klachten zijn er nauwelijks meer, maar iets zei me dat het beter was nog even uit te rusten. Moe. Of nee, niet eens moe, alleen niet in staat me lang ergens op te concentreren zonder moe te worden.

Is dit nou echt iets griepachtigs? Het gevolg van het inzetten van de ‘tsuyu’, de warme, regenachtige tijd van het jaar, zoals de lerares meteen begripvol opperde? Of heb ik misschien de afgelopen twee maanden meer van mezelf gevraagd dan goed voor me was? Iedere dag van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat bezig met die taal… Heeft dat enthousiasme, en daarna de druk om het bij te blijven houden, zich uiteindelijk tegen me gekeerd? Maar… ik ben toch geen watje?

Toch?

Hoe dan ook, ik doe het noodgedwongen even wat rustiger aan.