Kanji mogen op het eerste gezicht onleerbaar lijken, ze zijn eigenlijk eg interessant, en vaak best wel te onthouden. Naarmate ik langer in Japan ben ga ik me meer voor kanji interesseren, en ik denk dat het uiteindelijk onvermijdelijk is om meer hierover te leren. Waarom? Om te beginnen kun je pas Japanse kranten lezen als je kanji kunt lezen. Maar bovendien zitten er taalkundige schatten in verborgen. Neem het volgende voorbeeld. De plaatjes heb ik gemaakt met screen shots van Kiki’s kanjidictionary.
Terwijl ik controleer of alles er goed uitziet blijkt het eerste plaatje niet weergegeven te worden en wordt daardoor de hele uitleg onduidelijk. Hopelijk is dat iets tijdelijks (Jaja, alles is tijdelijk…)

Deze kanjicombinatie betekent informatie of waarneming. Het is een combinatie van de kanji voor zien en de kanji voor horen. Die zijn op hun beurt ook weer opgebouwd uit kleinere onderdelen.

Oog, één van de ‘radicals’, oftewel basisonderdelen waaruit kanji zijn samengesteld. Radicals kunnen op verschillende manieren gecombineerd worden, en kunnen op verschillende manieren worden uitgesproken. Op die manier kun je verbanden leggen tussen woorden die verschillend worden uitgesproken maar die hetzelfde concept weergeven: de kanji zal vaak dezelfde zijn.

Zien is ook een radical, maar je kunt er makkelijk de kanji voor oog in terugvinden. Deze doet me denken aan een tv-toestel, wat het onthouden makkelijker maakt. Waarschijnlijk bestonden er anderhalfduizend jaar geleden, toen kanji (als ik me niet vergis) vanuit China naar Japan ‘overwaaiden’, geen tv-toestellen. Maar het kan geen kwaad ezelsbruggetjes te gebruiken.

Oor. Deze lijkt op de kanji voor oog, maar hij wordt anders geschreven en in Japan haalt niemand ze door elkaar.

Volgende etappe. De kanji voor poort geeft vaak aan dat iets mogelijk of onmogelijk is, dat een barrière kan bestaan en overwonnen kan worden, dat iets door kan gaan of niet. Deze wordt vaak uitgebreid met meer penseelstreken, en krijgt dus andere betekenissen.

Als je de poort combineert met het oor, krijg je de kanji voor horen, luisteren, vragen.

En als je zien en luistern combineert krijg je dus informatie of waarneming. Het grappige is dat al deze kanji op verschillende manieren kunnen worden uitgesproken, maar dat de achterliggende gedachte altijd dezelfde blijft. Het is dus niet nodig af en toe spellingshervormingen door te voeren, want ook als de uitspraak verandert, verandert de achterliggende gedachte niet.

En zo wordt het mogelijk Japans te lezen, zelfs als je de woorden zelf niet kent. Het wordt mogelijk je in China verstaanbaar te maken, want ook al hebben Chinezen deels andere kanji en worden ze totaal anders uitgesproken, er zijn toch overeenkomsten. En het wordt mogelijk verbanden te leggen tussen Japanse woorden die totaal verschillend worden uitgesproken maar die toch aan elkaar verwant zijn.

Dit is fascinerend… Je kunt een taal leren door visuele verbanden te leggen. Dit is iets heel nieuws… voor mij.

O ja, nog één ding: ik ben een complete beginner op het gebied van kanji, dus als iemand fouten ontdekt: vergeef me, en laat het me weten!