We hebben heel wat reacties gehad op het bericht van onze verloving, via dit blog en via de e-mail; iedereen bedankt daarvoor! Het bericht heeft ook een aantal vragen opgeroepen waar we op dit moment nog geen antwoord op hebben. Eén ding is zeker: er komt geen voortijdig einde aan dit weblog, mijn reis gaat niet opeens ophouden, we gaan het gewoon verder samen doen.

Intussen is ons verblijf op Perhentian aan zijn eind gekomen, is Charlotte terug in Amsterdam en ben ik weer in Kuala Lumpur om de volgende etappe voor te bereiden. Op het eiland was het goed toeven en we begonnen al te fantaseren over een langer verblijf en freelance werk als divemaster of instructeur. Maar dat zien we volgend jaar wel.

Voorlopig eist mijn geplande studie in Irkutsk een hoop aandacht op. Om op 1 september te kunnen beginnen moet ik nu een visum aanvragen, en daar waren al wat voorbereidende stappen voor nodig. Zo heb ik net via DHL een officiële uitnodiging van de universiteit van Irkutsk binnen gekregen. En een vliegticket gekocht van Kuala Lumpur naar Beijing (met MAS) en bijna een etmaal later (dus net geen visum nodig voor China) met een Tupolev van Siberian Airlines verder naar Irkutsk. En een reisverzekering afgesloten (ook een verplichting) en een HIV-test laten doen (want je kunt niet zomaar iedereen je land binnenlaten, niet waar). En pasfoto’s laten maken, en scans van paspoort en Maleisische verblijfsvergunning. Hopelijk is het allemaal genoeg.

En tussendoor denk ik dat het toch wel jammer is dat Charlotte alweer ver weg is. Maar wat doe je als je verdrietig bent? Eten! Ah, en wat dat betreft is Kuala Lumpur een paradijsje… als je er de weg weet.