De lerares die ons iedere dag van nieuw en meer Russisch voorziet doet in haar eentje ‘good cop, bad cop’. Als ze in een goeie bui is straalt haar gezicht en geeft ze complimenten en hebben we de indruk dat alles goed gaat. Maar dat duurt zelden langer dan een kwartier, en dan krijgen we mr Hyde te zien. Dan schrijft ze nieuwe teksten op het schoolbord die ze opleest terwijl ze schrijft en verwacht van ons dat we tegelijkertijd mee-opschrijven en mee-oplezen. Het is al niet eenvoudig te horen wat ze precies zegt, zeker als er nieuwe woorden in voorkomen. Het wordt nog lastiger om te schrijven als je niet kunt zien wat ze opschrijft, omdat ze er zelf voor staat. Ronduit moeilijk wordt het als je moet oplezen wat ze aan het vertellen is en wat je niet kunt lezen, terwijl je nog bezig bent te achterhalen wat ze zonet heeft opgeschreven. En natuurlijk is op een gegeven moment het schoolbord vol zodat alles uitgewist moet worden. Want we moeten verder. Niemand houdt het bij, en dus valt het stil terwijl we schrijven. Dan zegt ze: wat is dit hier, een concertzaal? Ben ik de enige die praat? Vooruit, ik wil jullie horen! En dan wordt er weer braaf meegemompeld.

Dit is voor mij nieuw, maar kennelijk in Rusland niets ongewoons. Iemand vertelde me al over een wiskunde leraar die beide handen tegelijk gebruikte als hij iets op het schoolbord schreef: de rechterhand om te schrijven, de linker om het zojuist geschrevene meteen uit te wissen. Tempo, tempo, tempo, je mag ze niet tot rust laten komen, dan gaan ze slapen.

Mijn klasgenoten bestaan op het ogenblik uit een Chinees en een stuk of tien Koreanen. Van die Koreanen zijn er een paar die bijna niet te verstaan zijn maar die wel de theorie kunnen volgen. Er is er één die ook moeite heeft met de grammatica en die de laatste tijd een beetje de clown aan het uithangen was. Dat werd afgestraft. Gisteren, aan het eind van de lesdag, toen bij iedereen de vermoeidheid duidelijk aan het gezicht af te lezen was, kreeg hij nog even een derdegraadsje waarin alle tot nu toe behandelde grammatica de revue passeerde. Uiteraard slaagde hij er niet meer in behoorlijk te antwoorden, en de lerares hief de handen ten hemel om uiting te geven aan haar frustratie. Ik dacht al dat ze hem aan het voorbereiden was op de beslissing – die hij zelf moet nemen – om het op te geven en naar huis te gaan. Maar vandaag hielp ze hem in de pauze met een overzicht van wat we tot nu toe gedaan hebben.

Ik weet niet goed wat ik hiervan moet denken. Zeker is dat in onze klas, net als in andere klassen in andere landen en met andere leermethoden, de meesten goeie vorderingen maken, en sommigen wat minder. En eigenlijk hoef ik er niets van te denken. Het is gewoon zo, dus het is beter eraan mee te doen. En ervan te leren. O ja, dat was één van de doelen. Leren.