Zaterdag 1 t/m dindag 4 november zijn feestdagen en dus is er tijd voor een excursie (georganiseerd door de Amerikaanse organisatie die mijn inschrijving aan de universiteit van Irkoetsk heeft verzorgd) naar Ulan-Ude. Dat blijkt wat meer voeten in aarde te hebben dan iedereen gedacht had. Om te beginnen blijkt dat eigenlijk maandag geen feestdag is en dat om die dag vrij te geven besloten is zaterdag te werken. Later wordt dat herroepen en moet toch op maandag gewerkt worden. Dan bedenkt iemand dat buitenlandse studenten so wie so niet langer dan drie dagen in een andere stad dan waar ze ingeschreven staan mogen doorbrengen. Uiteindelijk wordt alles overwonnen door een brief aan de rector (‘lieve rector, ik ben een paar dagen weg’) en het argument dat bij die regel van die drie dagen feestdagen niet meetellen, omdat je je dan toch niet ergens anders kunt inschrijven.

Ulan-Ude ligt op 440 km van Irkoetsk, onder het Baikalmeer, en is de hoofdstad van de republiek Buryatië. Dat is geen onafhankelijke republiek maar één van de verschillende regionale eenheden waaruit Rusland is opgebouwd en het thuisland van de aan Mongolen verwante Buryaten. We zijn met zijn drieën: een Engelse die in Irkoetsk Russisch-Chinese betrekkingen is komen studeren, een Amerikaan die zijn anthropologiestudie wat interessanter wilde maken met Siberische studies (en al snel ontdekte dat de universiteit in Irkoetsk eigenlijk niet zo goed weet wat dat moet inhouden), en ik. Alle drie zijn we in Irkoetsk via dezelfde Amerikaanse organisatie. In de trein raken we aan de praat met een vrouw die vraagt waar we vandaag komen (Nederland) en dan opmerkt dat de economische crisis zo vreselijk is maar dat we gelukkig niet in de oorlog terecht gekomen zijn die de Amerikanen in Georgië probeerden uit te lokken. In het hotel waar we inchecken laten we drie verschillende soorten documenten achter, en zijn evengoed later nog een half uur bezig omdat nog een vierde document nodig blijkt en bij de Amerikaan het stempel waar op staat bij welke grensovergang hij het land is binnengekomen onleesbaar is, wat in eerste instantie het inchecken onmogelijk maakt. Het komt allemaal goed.

bij de ‘old believers’

Wat is er te zien in Ulan-Ude? Och, een museum waar een erg enthousiaste Buryatische urenlang vertelt over religieuze kunstvoorwerpen die er zijn uitgestald. Een openluchtmuseum met o.a. bouwsels en gebruiksvoorwerpen van oorspronkelijke nomadische volkeren en dat een populaire plek blijkt voor bruiloften. Een ger, die hier yoert heet, waarin een restaurant gevestigd is waar Buryatische lekkernijen als bevroren rauwe lever en gefermenteerde melk geserveerd worden. Een boeddhistisch klooster waar Mongools uitziende monniken Russisch blijken te praten. Niets opmerkelijks, want de meeste Buryaten spreken hun eigen taal niet meer, maar de combinatie van boeddhist en Russisch verrast me. En een nederzetting van wat in het Engels ‘Old Believers’ wordt genoemd: nazaten van orthodoxe christenen die in de zeventiende eeuw niet meededen aan de hervormingen die werden doorgevoerd in de Russische orthodoxe kerk en die pas in het begin van de vorige eeuw geloofsvrijheid kregen. Wel aardig allemaal, maar ik voel me weer toerist en wil eigenlijk liever gewoon terug naar het dagelijks leven en de studie… Pas morgenavond gaat de (nacht)trein terug en tot die tijd hebben we nog geen programma. Misschien gewoon zelf maar wat studeren.