Grommel grommel waarom doet ze dat nou gaat ze wéér hardop staan oplezen wat ze op het bord schrijft terwijl ik nog moet zien te achterhalen wat ze net heeft opgeschreven want daar staat ze vóór dus dat kan ik niet zien en zeker niet onthouden als ze intussen met haar eigen dingen doorgaat en hoe kun je zo nou een tentamen maken en ik heb er genoeg van en nou schrik ik ook nog van de enorme herrie die opeens uit haar telefoon komt en ze pakt hem op en drukt de beller weg dus die snapt dat niet en belt nog een keer terug en dan zegt ze alleen maar we zijn met de les bezig en hangt op en waarom zet ze dat k..ding niet gewoon uit de trut wat is trut eigenlijk in het Russisch geen idee dat soort woorden leren we niet we leren alleen maar over voorbeeldige kinderen en blije gezinnen o ja en over schrijfsters die een moeilijk maar interessant leven leiden omdat ze veertig jaar hun vrienden niet kunnen zien en ze zeggen er niet bij waarom maar ik weet wel waarom en ik ga maar een poosje uit het raam kijken naar de mussen die hier op de vensterbank zitten en dit examen krijg ik nooit af want ik ben nu even helemaal niet gemotiveerd dan wordt het maar een slecht cijfer wat dan nog stel je niet aan nee laat me nou maar laat me nu maar even gewoon een rotbui hebben.

Waarom eigenlijk? Na het examen hebben we nog een uur les, maar ik ga ervandoor omdat je geen les hoeft bij te wonen als je in een rotbui bent. Ik kom Karen tegen, ze zegt: ik heb geen zin om naar mijn Chinese les te gaan. Dus gaan we samen koffie drinken.
Volgens Karen heeft het ermee te maken dat ik eergisteren een ticket naar Bangkok gekocht heb. Daar kan best wel wat in zitten.

Opeens is er een keerpunt gekomen in mijn verblijf in Irkoetsk. Opeens ben ik van: ‘ik heb nog lekker lang de tijd’ overgegaan naar ‘over een maand ben ik hier weg’. Niet dat het me opeens niet meer bevalt, ik heb nog steeds de tijd van mijn leven. Maar ik ben al wel gaan kijken naar wat er vanaf december moet gaan gebeuren, en kleine, piepkleine hinderlijkheidjes die normaal gesproken geen enkel effect hebben omdat ze niet de kans krijgen uit te groeien tot echte frustraties vinden opeens een aanleiding om bij elkaar te komen en hun stem te laten horen.

Bangkok, dat wordt op de 15de. Weliswaar zijn dan de lessen nog niet afgelopen, maar mijn visum werd maar verlengd tot de 21ste, de mogelijkheden om vóór die tijd het land te verlaten waren nogal beperkt (overland wordt lastig omdat intussen mijn paspoort zo vol is dat er bijna geen visa meer bij kunnen) en er ging op de 15de een rechtstreekse vlucht (één per week!) die nog een paar open plaatsen had. Poosje geaarzeld, toen maar gedaan. Erg veel zin in Thais eten, zin om weer even op Khao San rond te lopen, zin om te gaan zoeken naar Russische schrijvers in de tweedehands boekenwinkels. Jaja, dat zal wel. Tegen die tijd waarschijnlijk weer druk bezig met Thais leren, geen tijd voor Russische schrijvers. Ach, dat zien we dan wel weer.