En op het laatst ging de tijd zo snel… een tijdlang zat ik me te verheugen op het aanstaande vertrek naar Thailand, was het lastig te blijven doorgaan met Russisch leren, want waarvoor maak je bij voorbeeld nog huiswerk als je datgene wat je doet binnenkort niet meer nodig hebt? O ja, omdat ik het zelf wilde. En toen brak de laatste week aan, drong door met hoeveel gemak ik intussen in Irkutsk op straat rondliep, overal bussen naartoe nam, met mensen praatte, hoe ik van alles kende, hoe vertrouwd alles was, hoeveel van de taal ik intussen heb geleerd.
Ik heb een hekel aan afscheid nemen, daar heb ik nooit aan kunnen wennen. Bijzonder voor iemand die dat zijn hele leven gedaan heeft, tot zelfs tijdens het werk, na iedere aankomst op Schiphol. Maar om de één of andere reden komt het moment van afscheid nemen, hoe lang verwacht ook, altijd plotseling, en dan heb je een paar sekonden de tijd om te proberen iets passends te zeggen, en dan kom je niet verder dan wat gemeenplaatsen. En dan is de gelegenheid verlopen en zit je in dat niemandsland tussen wat achter je ligt en wat nog niet is.
Sergei en Lena maakten het me makkelijk. Gewoon een laatste weekend, niets bijzonders, een laatste keer samen eten, een laatste keer samen wodka drinken, naar bed, een paar uur later weer op om de vlucht van vijf uur te kunnen halen, taxi kwam stipt om half drie, nou, eh, doei, tot over een maand.
Want Sergei en Lena hebben, mede door mijn enthousiaste verhalen over Thailand, een tiendaagse reis naar Pattaya geboekt! Dus we gaan elkaar nog sneller zien dan ik had gedacht. Daar ben ik blij mee, dat was een grote verrassing.

Irkoetsk was vertrouwd. Bangkok is nog vertrouwder. Na aankomst ben ik meteen gaan inchecken in een guest house waar ik eerder geweest ben. Hier, en elders, weinig te merken van de onrust van nog maar een paar weken geleden, of het zou moeten zijn dat het lijkt (lijkt…) alsof er wat minder buitenlanders zijn. Mij best, op deze manier geen probleem een kamer te vinden. Vervolgens naar Khao Saan Rd, wat dingen kopen als shampoo, die niet in het vliegtuig meekon vanwege die halve zool die een poosje geleden probeerde zijn schoenen te laten ontploffen. Een liter sap van Bangkokse sinaasappels, ohh, dat is lekker. Pad Sie Ieuw eten, en denken: o ja, zo was het. En boeken, natuurlijk. Kraampjes hebben juweeltjes liggen tussen grote aantallen boeken die je per kilo leest. Een paar winkels hebben (bijna) alleen maar juweeltjes. Schappen vol, in het Engels en in andere talen. O heerlijkheid. Bij dit aanbod kan ik niet kiezen, neem ten slotte om verschillende redenen drie boeken mee: verzamelde korte verhalen van Maxime Gorki in een Engelse vertaling, ‘The man who mistook his wife for a hat’  van Oliver Sacks, en de cursus Thais die ik al eerder gedaan heb en die nog wel een keer doorlopen kan worden. Heb ook nog Russische tijdschriften, zal nog veel tijd nodig hebben om de boeken die op de verlanglijst staan te kopen en te lezen. Zo veel te doen, zo veel, maar wanneer?