Terwijl ik me opmaak om eindelijk weer iets op dit weblog te schrijven zit ik in een internetcafé in Bangkok. Door het gepruttel van tuktuk’s dat van buiten doordringt is nog iets van de Thaise achtergrondmuziek te horen. Verder wordt om me heen druk getypt. Naast me zit een Thai in gebarentaal te msn-en met iemand die dat kennelijk begrijpt. Communicatie vindt plaats in vele vormen, in vele talen.

We waren nog een paar dagen in Mae Hong Son, dat, zoals wel vaker, in eerste instantie niet op kon tegen het beeld dat we ervan hadden gevormd aan de hand van verhalen die anderen ons hadden verteld, maar al gauw liet zien waarom deze kleine stad met zijn meertje (lees: grote vijver) in het centrum en zijn bergen op de achtergrond een geliefde bestemming bij toeristen is.

Daarna een paar dagen in Chiang Mai, dat meteen aanvoelde als een plaats waar we maanden zouden kunnen doorbrengen. Dat komt goed uit: we spelen met de gedachte er een TEFL-cursus te gaan doen om een bevoegdheid te halen waarmee we vervolgens wereldwijd, maar om te beginnen in Thailand, Engelse les mogen geven. Vage plannen voor het moment, komen we nog wel op terug als we besluiten daarmee door te gaan.

En nu in Bangkok, met een week te gaan voordat mijn visum afloopt; Charlotte heeft nog een paar dagen meer. Er spelen wat dingen die het op het ogenblik lastig maken plannen te maken. Iets kleins was de noodzaak voor mijn duikcomputer een nieuwe batterij te vinden, wat lang niet overal kan. In Bangkok wel, en de computer is over drie dagen klaar. Iets anders: we hadden een Indiaas visum willen aanvragen om op de Nicobar-Andaman eilanden te gaan duiken, maar mijn paspoort is op één pagina na vol, en die ene pagina is niet genoeg. Eerst naar Maleisië dus, om een nieuw paspoort aan te vragen. Verder heeft mijn fototoestel ernstig geleden onder een valpartij in Irkoetsk; dat wil ik in Kuala Lumpur laten maken. Maar de grootste zorg ligt in de familie-sfeer, en zonder daar nu verder op in te gaan kan ik zeggen dat met al die dingen bij elkaar plannen maken op het ogenblik lastig is.

Dan maar even geen plannen. Gewoon nu en hier leven. Hier en nu hebben we het helemaal niet slecht.