… want het is alweer even geleden. We hebben reden om opgelucht te zijn. Charlotte’s vader heeft zijn hartoperatie goed doorstaan en is hard aan het herstellen. Morgen mag hij het ziekenhuis uit om thuis verder bij te komen van de operatie. Charlotte is intussen een week of zo in Nederland en zal er nog wel een week blijven, alvorens weer richting Azië te vertrekken.

Intussen ben ik in Kuala Lumpur de eigenaar geworden van een nieuw paspoort met een heleboel lege pagina’s waar visa op kunnen komen, een verlengde verblijfsvergunning voor Maleisië, een Thais visum en (moet morgen klaar zijn) een Indiaas visum. Ons voorlopige plan is binnenkort eerst een paar weken te gaan duiken op (de Indiase) Andamaneilanden en dan een maand lang in Chiang Mai een cursus te volgen waarna we in principe bevoegd zullen zijn Engelse les te geven in Azië.

Mijn fototoestel kon nog wel gerepareerd worden, maar er was zoveel mee mis dat de reparateur (van Sony) me zelf al aanraadde het als een total loss te beschouwen en iets nieuws te kopen. Een raad die me wel aansprak, omdat ik al een poosje van Sony wilde overstappen op Nikon. Ben helemaal verliefd op mijn nieuwe D700… Hele dagen aan het zwerven door de stad, camera bij de hand. Het schrijven voor de Volkskrant en fotograferen bevalt me, bevalt me heel erg goed, het helpt iedere ervaring nog bewuster te beleven en te zoeken naar meer. Hopelijk komt van ‘meer doen’ ook ‘beter doen’…!

En verder… wachten tot Charlotte terug komt, dan weer verder kijken. Zoveel wensen…