Terug in de schoolbanken. Het doet wel goed eigenlijk, weer even een vast schema te hebben, een paar weken waarin van alles van ons verwacht wordt en we van alles gaan leren. Nog geen huiswerk na de eerste twee dagen, al zijn er een aantal dingen die volgende week klaar moeten zijn en waar we nu al aan kunnen werken.

We zijn met tien leerlingen geloof ik. Gisteren waren we met zijn tienen en vandaag ook, alleen waren het niet helemaal dezelfde mensen. Vandaag kwam er een Canadese bij die de eerste dag niet aanwezig was omdat ze toen nog helemaal niet wist dat er een cursus was. Ze kwam gewoon informeren, en kreeg te horen dat ze meteen kon beginnen. En een Engelsman die gisteren erg schuchter bleek te zijn kwam vandaag niet opdagen en komt waarschijnlijk helemaal niet meer. De rest van de groep: behalve ons twee nog een Nederlandse, een Engelsman, twee Canadesen, een Amerikaan, een Australiër, een Singaporeaan en een Koreaanse.

Al die mensen hebben hele verschillende achtergronden, leeftijden en redenen om de cursus te doen, al hebben ze natuurlijk allemaal gemeenschappelijk dat ze redelijk tot goed Engels spreken en die taal willen kunnen onderwijzen. De Koreaanse springt er een beetje uit, die doet hele creatieve dingen met de ‘l’ en de ‘r’. Ze heeft, als Aziatische vrouw, b.v. wat moeite zich uit te leven in de ‘low pray’, oftewel de role plays.

Op de eerste dag werd de klas in opperste verwarring gebracht doordat iets gedaan werd wat niemand verwachtte: we kregen een introductielesje Thais, waarbij alleen Thais gesproken werd. Om ons te laten voelen hoe het is als je les krijgt van een leraar die je niet begrijpt maar die je toch moet leren begrijpen. Zodra die boodschap begrepen werd kon die worden toegejuicht, maar voordat het zover was, was iedereen totaal de weg kwijt.

Over een paar dagen gaan we voor het eerst een proefles geven op een school die zich geen full time buitenlander kan veroorloven, en daar wordt nu alvast naartoe gewerkt. Het zijn nu al twee intensieve dagen geweest, maar dat is duidelijk: we zijn hier om te leren. Dus om dingen te doen die we niet eerder gedaan hebben en die we niet altijd meteen begrijpen. En om te merken dat, als we denken dat we het wel begrepen hebben, er toch van alles anders gaat dan we denken.

Nu al begrijp ik een beetje beter wat er in Japan en in Rusland gebeurde, waarom het daar soms goed ging en soms minder. Het is vreemd nu eens aan de andere kant van het leren van talen te zitten, waar ik me blij realiseer dat de taal niet het probleem is, en meteen daarna ontdek dat het onderwijzen ervan een compleet nieuwe ervaring is. En ik vraag me af hoe we in vier weken ooit genoeg kunnen leren. En het is vreselijk de moeite waard. Wordt vervolgd.