Chiang Mai is een walhalla voor mensen die Engelse les willen geven of leren geven. Het stikt van de opleidingen, scholen en taleninstituten. We hadden ons in het begin afgevraagd waarom er zoveel mormonen rondlopen in deze stad. Het werd een beetje duidelijker toen we achtereenvolgens geconfronteerd werden met de kledingvoorschriften op de universiteit en de verwachtingen waaraan leraren in Thailand moeten voldoen. En toen liepen we zelf rond in polyester broeken en bijpassende topjes die de schouders bedekken en voorzien zijn van een kraag (Charlotte) of zakenoverhemd (ik). Staat wel weer tegenover dat we overal herkend worden als ‘teacher’. Dat wel.

DSC_2340

De les die we gisteren gaven ging wel heel lekker hoor. En dat terwijl deze een dag na de vorige kwam en volgens een andere methode opgebouwd was. Charlotte was aardig voorbereid en kwam tot de conclusie dat het de moeite waard is ruim van te voren alles klaar te hebben. Ikzelf kwam tot de conclusie dat het helemaal niet nodig is alles van te voren geoefend te hebben, je kunt van alles uit je mouw schudden als je maar het hoognodige klaar hebt. Hele verschillende manieren om met werkdruk om te gaan (Charlotte wordt er heel efficiënt van, ik ga na het hoognodige wat anders doen en zie wel), maar allebei leiden ze tot ‘geen stress’. Eens kijken of dat zo blijft werken. Wat in ieder geval werkt: al na een paar lesuren blijkt dat het snel makkelijker wordt van je plan af te wijken als dat nodig blijkt en het aan te passen aan de omstandigheden. Wordt het toch nog leuk.

DSC_2327

O ja, die kleding… we kijken nu naar de happy hippies die rondlopen in vissersbroeken en niemendalletjes, en op slippers, en weten: geen teachers. Hihi.