Een maand of twee voordat we naar Nederland zouden komen dachten we nog alle tijd te hebben om een bruiloft te plannen. Zelf had ik eigenlijk gedacht te gaan zoeken naar een locatie en verdere voorbereidingen te treffen als we eenmaal in het land waren, dat zou vroeg genoeg zijn. Je hoeft immers maar twee weken van te voren in ondertrouw? Ha.

Ik geloof dat het min of meer bij toeval was dat we al in het buitenland gingen nadenken, en Charlotte nam daarbij het voortouw. Maar goed ook, want er zaten wat voeten in de aarde, om het zo maar eens te zeggen.

binnen in de oranjerie

binnen in de oranjerie

Neem b.v. het papierwerk. Het bleek nodig van te voren allerlei documenten te laten opmaken en een deel ervan naar Maleisië te laten sturen, om daarmee ter plekke nog weer meer documenten te laten opstellen. Een bijzonder geval was het bepalen van onze woonplaats, en daarmee de instantie in Nederland die bevoegd was om onze ondertrouw in behandeling te nemen. We hebben geen woonplaats. We zijn allebei uit Nederland uitgeschreven en staan nergens anders ingeschreven. Geen punt, dan moet je voor burgerzaken in Den Haag zijn. Maar dan moet je wel bewijzen dat je buiten Nederland woont. Of niet woont.

De oplossing die werd gevonden bestond uit het laten opstellen van een verklaring bij een Maleisische notaris dat we geen vaste woon- of verblijfplaats hebben, en die verklaring te laten legaliseren door achtereenvolgens het ministerie van buitenlandse zaken en de Nederlandse ambassade. En zo kwamen we, na bezoeken aan die instanties, in het bezit van een imposant document met stempels en handtekeningen, waarop eigenlijk niet méér stond dan: de Nederlandse ambassadeur in Maleisië heeft geverifieerd dat het ministerie van buitenlandse zaken van Maleisië heeft geverifieerd dat een Maleisische notaris heeft opgeschreven dat Richard en Charlotte zeggen dat ze nergens wonen. Als er maar genoeg handtekeningen opstaan, hè. Gelukkig was alles in het Engels, zodat het niet vertaald hoefde te worden…

buiten de oranjerie

buiten de oranjerie

Iets anders. De oranjerie van het museum in Eelde was sinds kort geopend voor (kleine) bruiloften en die was dus op zo korte termijn (tja…) nog op meerdere data beschikbaar. In Eelde heb ik twee jaar doorgebracht voor mijn vliegeropleiding en het ligt vlak bij de plaats waar Charlotte’s ouders wonen.

Alleen… nadat gebleken was dat geen enkele datum geschikt was voor iedereen (in ons kleine groepje genodigden) en we dus een datum hadden gekozen die de minste problemen veroorzaakte, begonnen links en rechts mensen en instanties ons ervoor te waarschuwen dat we de slechtst denkbare dag voor die plek hadden uitgezocht, want dan was daar… het Eelder bloemencorso! Er zouden tienduizenden bezoekers op afkomen. Het zou onmogelijk zijn er te komen, de herrie en de drukte zouden enorm zijn, een gekkenhuis zou het worden en dus gekkenwerk te proberen daarin te trouwen.

Deze en andere hobbels werden voortvarend aangepakt door de vriendin van de familie die ons (in het bijzijn van de verplichte gemeenteambtenaar) zou trouwen. Ze wist bij de corsoleiding laisser passers los te krijgen waarmee we langs verkeersregelaars tot bij de trouwlocatie moesten kunnen komen. De herrie, ja, dat moesten we maar zien. Aan bloemen zou het in ieder geval niet ontbreken, en aan blije mensen ook niet.

We hebben niets van het corso gemerkt. Nou ja, er waren wel meer auto’s en meer mensen dan normaal, en we zagen een podium dat was opgebouwd voor een optreden dat ‘s avonds zou plaatsvinden. Maar om nou te spreken van een gekkenhuis…

En zo hebben we een fantastisch mooie dag gehad. De beslommeringen die eraan vooraf waren gegaan waren vergeten, de regen die ‘s ochtends nog gestaag viel maakte goedmoedig plaats voor de zon, de verzorging in de oranjerie was geweldig, de sfeer was buitengewoon, de directeur van het museum die met de trouwakte was komen opdagen (zie voorgaand verhaal) gaf een rondleiding in zijn huis, dat zelf ook een ware kunstschat is, de tuin van het museum bood gelegenheid tot het maken van wandelingen, Charlotte’s zwager en neven ontpopten zich tot professionele fotografen, we werden overladen met attenties en kado’s (met zaken als lichtgewicht setjes van witte wijn en wijnglas, een miniatuur schilderijtje van een huis, een heel klein autootje, Delfts blauw fietsbellen, een minigedichtenbundel, kortom alles wat de wereldreiziger nodig kan hebben!), het was echt een hele, hele mooie dag.

koffertje met reisbenodigdheden

koffertje met reisbenodigdheden

Op het eind werden met viltstiften nog goede wensen en wijze woorden op de (door bijdragen van familie en vrienden bekostigde) fietstassen geschreven die we binnenkort gaan meenemen op een lange huwelijksreis.

En zo is het goed.