De fietsen zijn er! De fietsen zijn er! De fietsen zijn er!

(Hijg, hijg) De fietsen zijn klaar. Hier hebben we nu al een tijd op zitten wachten, en nu is het zo ver. Eindelijk, mag ik wel zeggen. Mijn Santos was netjes binnen de voorspelde 6 weken klaar, ook al werd ik 3 weken na het plaatsen van de bestelling gebeld om te zeggen dat het frame in mijn maat niet leverbaar was. Wat kon ik doen? Dan maar een maat kleiner, ik zat toch al op de grens van die twee maten. Wel vreemd hoe dit zo kon gebeuren. Toen de fiets eenmaal klaar was vond  Eric van de Vakantiefietser in Amsterdam, waar we onze fietsen hadden besteld, tijdens een inspectie een deukje in het frame, waar ze gewoon overheen gespoten hadden. Wat??  Hij haalde er iemand van de fabriek bij en besprak het vervolgens met mij. Het (stalen) frame had niet aan sterkte ingeboet, maar ik had natuurlijk wel recht op een nieuw frame. Ja nee hè. Hier zat ik echt niet op te wachten, een deuk in je nieuwe fiets, daar is niemand blij mee, maar een nieuw frame bestellen en dan nog eens wekenlang blijven wachten tot de fiets klaar was? Nee, geen optie. Dan maar dit frame accepteren, en als zoenoffer van de fabrikant een led-koplamp erbij. Nou goed, ik ben verzoend. Even voor de duidelijkheid: het lijkt me duidelijk dat ze bij Santos ernstige problemen op te lossen hebben, maar mijn volgende fiets (en dan wellicht van een ander merk) zou ik zonder aarzelen opnieuw bij de Vakantiefietser bestellen, voor de service, de persoonlijke aandacht en de enorme kennis van zaken waar je als klant van profiteert. Zo. En we worden niet eens gesponsord…

Eerste kilometers

Eerste kilometers

Charlotte’s Snel was niet zo snel. Na zeven en een halve week konden we hem ophalen. Yesss… We hebben nu wel twee hele mooie fietsen. Met een hoop (vooral Duitse) techniek: Rohloff naven, hydraulische Magura remmen, Tubus bagagedragers, Schwalbe Marathon XR banden die bijna niet stuk te krijgen zijn en meer van dat soort snufjes. Bij deze kwaliteit kun je beter spreken van snuffen, daar wil je wel even op wachten.

We vulden onze (ook al in Duitsland gemaakte, door vrienden en familie geschonken) fietstassen en gingen meteen aan de slag om de fietsen in te rijden. Moet gebeuren om daarna de nodige aanpassingen met de winkel te bespreken en te kijken of alles goed werkt. Mooie gelegenheid ook om ons andere materiaal uit te proberen. Maar hoe konden we dit het beste aanpakken, waar konden we heen om de wisselende, ja zelfs extreme omstandigheden te vinden waarop we ons materiaal hadden afgestemd?

Met recht een fietsroute

Met recht een fietsroute

Even een maand of zo terug. We hadden net onze tent gekocht en daarbij een aardig compromis gevonden tussen ruimte en gewicht, prijs en kwaliteit. Onze MSR Mutha Hubba, ons nieuwe huis voor de komende tijd, werd geleverd met haringen waarvan de fabrikant meldde dat ze geschikt waren voor de meeste toepassingen, maar dat voor extreme doeleinden andere haringen werden aanbevolen.

We zetten hem op bij Charlotte’s ouders in de tuin en stelden blij vast dat hij netjes bleef staan in de wind en niet doorlekte wanneer het regende. En toen kwam er zo’n serie windstoten die je pas in de herfst hoort te krijgen. Toen ik ging controleren was er op de plek waarvan ik zeker wist dat ik er een tent aan de aarde had vastgemaakt niets meer dat daaraan herinnerde. Het arme ding was in zijn geheel losgetrokken en tussen wat bomen door gefrommeld.
Hij is intussen gerepareerd, maar deze episode maakte wel duidelijk waar we de extreme omstandigheden konden vinden die we zochten om ons materiaal te testen: in Nederland!

Bij Urk

Bij Urk

In Nederland, dus. Charlotte bekeek de fietskaart van Nederland die we hadden gekocht en zette haar wijsvinger neer bij iets waar ‘LF20’ bij stond. Landelijke Fietsroute 20, van Haarlem naar Groningen: 250 km enkele reis. Mmm. Oké, doen we, dan kunnen we meteen wat spullen meenemen die we de komende tijd niet nodig hebben en die achterlaten in het huis van Charlotte’s ouders in Haren.

Wat een onvermoed mooie route! Het was al ernstig aan het herfsten, en kastanjes, beukenootjes en een enkele eikel sprongen weg onder onze banden, terwijl het verkleurend loof in een niet helemaal gelukte maar aandoenlijke poging de Indian Summer na te doen geurde zoals we dat in het vaderlandse najaar gewend zijn. Waar maar water was vlogen reigers traag op bij onze nadering. In een boom zaten aalscholvers hun vleugels te drogen.

Eigenlijk had ik verwacht vanaf het binnenrijden van Flevoland alleen nog maar lange, rechte wegen langs eindeloze akkers en weilanden af te fietsen. Niets was minder waar. Via verharde paden waarop we alleen andere fietsers en wandelaars tegenkwamen werden we door een bosrijk gebied geleid dat erbij lag alsof het er altijd al zo uitgezien had. Wegen en velden waren niet te bekennen. Ook Almere, dat in mijn voorstelling niet meer was dan een geplande, snel uit de grond gestampte, fantasieloze stad, bleek de ogen van de passerende fietser veel verrassends te kunnen bieden.

Kleuren worden mooi in de regen

Kleuren worden mooi in de regen

De Oostvaardersplassen hebben we alleen vanaf de rand gezien. Flinke roofvogels met spanwijdte en van die snavels (buizerds of kiekendieven? waarschijnlijk allebei) leek het wel te bevallen aan die rand. Waarschijnlijk hadden we er goed aan gedaan daar wat langer door te brengen en het gebied in te gaan, maar wat wil je? Wanneer je fietst ben je ergens alweer voorbij voordat je er erg in hebt. De tijd nemen, dat moet je leren.

Lelystad.Tja. We waren wat van de route afgeweken en dachten met de kaart van Lelystad die iemand ons gegeven had makkelijk van de ene kant naar de andere te komen. Kijk maar: deze weg volgen tot het eind, dan rechts… Mis. In Lelystad mag je op de wegen niet fietsen, en het nogal grillige netwerk van fietspaden waar dat wel mag volgt de wegen niet, zodat je maar af en toe een straatnaam te zien krijgt en verder alleen kunt proberen met je kompas een globale koers aan te houden. We fietsten langs sociale woningbouw waar lang geleden ieder onderhoud gestaakt was en alleen vale gele, rode of blauwe voordeuren nog herinnerden aan pogingen die eens gedaan waren om het grijze geheel wat op te fleuren. Toen we eindelijk de uitgang gevonden hadden en onze fietsroute weer konden oppikken, waren we blij Lelykstad de rug toe te keren.

In Flevoland stonden op veel plaatsen reusachtige nieuw uitziende ventilatoren die zwoef-zwoef-zwoefden bij het langsrijden en die zo waren afgesteld dat we de wind in de rug hadden. Erg prettig. In de Noordoostpolder stonden ze weliswaar ook, maar daar waren ze ouder en anders afgesteld, zodat nu, in de bekende terminologie, vanuit het noord-westen koele, vochtige oceaanlucht werd aangevoerd. Met andere woorden: we konden onze regenbroeken gaan testen. Ze voldeden aan al onze verwachtingen. Mooi. Ook de tent, de benzinebrander, de matjes en de slaapzakken deden precies wat we wilden, dit ging prima.

Fries regenwoud

Fries regenwoud

Grappig hoe je ook in eigen land een vreemde kunt zijn. Dat weten we natuurlijk al lang, en toch is het steeds weer bijzonder om het mee te maken en te voelen.. Wie kent het niet, dat gevoel er niet bij te horen, zelfs daar waar je ‘thuis’ bent? Loop maar eens rond in een onbekende wijk. Of op een feest waar je niemand kent. Waar anders gesproken wordt, anders gedacht dan je gewend bent. Wat is eigenlijk ‘thuis’? Je hebt geen allochtonen nodig om je eraan te herinneren dat wat je ‘thuis’ noemt eigenlijk heel klein is en ook nog eens constant verandert. Wie doet daar iets aan? Wilders? Eh… Ik dwaal af.

In Urk hoorden we in een café dat volhing met aandenkens van een roemrucht vissersverleden jongens met dikke ringen in hun oren praten in iets dat nog net vaag herinnerde aan de taal die wij spreken maar verder onverstaanbaar bleef. In Lemmer bleek vooral veel Duits gesproken te worden. En verderop in Friesland kwamen we op plaatsen waar zelfs de borden op straat geen vertaling meer gaven. La Frise profonde, zeg maar.

'no comment'

'no comment'

Ook hier trouwens weer onverwachte landschappen: regenwoud, naaldwoud, heide. En, tussen eindeloze weiden met grazende koeien, ook lege weiden en immense schuren vol met koeien die nooit buiten komen. Schuurdieren. Rare jongens, die Friezen…

Op de vierde dag dronken we ‘s ochtends nog koffie bij Charlotte’s nicht en ‘s middags thee bij de Bregmannen, alvorens de laatste paar kilometers af te leggen naar Haren. Het was, alles bij elkaar, een hele mooie rit. De landelijke fietsroute bleek echt dat te zijn: een fietsroute, waar alleen gebruik gemaakt werd van wegen om stukjes fietspad aan elkaar te knopen. We gaan even uitrusten en nemen dan een andere route terug naar Amsterdam, om daar de fietsen te laten nakijken en de laatste aanpassingen te laten uitvoeren. Kijk er al naar uit. Fietsen is best leuk, hoor.

Nieuwsgierig Fries paard

Nieuwsgierig Fries paard