In Neufchâtel en Bray kwamen we nog iets tegen dat op een fietspad leek en de dubbele aanduiding ‘avenue verte’ en ‘greenway’ had. We keken elkaar even aan. Fietspad, in Frankrijk? Waar alle aanduidingen van fietsroutes die we in Nederland en België hadden gevolgd al bij de grens niet meer bestonden, waar fietspaden niet bestonden? Neeee…..

DSC_5034Maar een Nieuw-Zeelander die naast ons zijn tent op kwam zetten was het pad vanaf de kust komen affietsen en zei: ja hoor. Fietspad. Wij dus de volgende dag ook maar uitproberen, het ging een kilometer of zeventien de kant op waar wij ook heen wilden. Man! Onberispelijk asfalt, geen kip te zien, en aan weerszijden stonden van die bomen die ons afschermden tegen de zuidwester die al dagen probeerde ons terug naar Nederland te blazen. O, en een bijna vlak parcours. Wat was dit? Toen we langs een verlaten, vervallen station kwamen begon er iets te dagen: hier had vroeger een trein gereden, we volgden een oude spoorlijn! Blijkt dat het gaat om een Brits-Frans project dat, wanneer het af is in 2012, Londen en Parijs met elkaar moet verbinden, met Europese subsidie. Wow. Je moet er maar op komen. Een pad speciaal voor fietsers en wandelaars.

DSC_5049Verder twee dagen met rollende heuvels, onmetelijke akkers, bos en vakwerkhuizen. Een aanhoudende zuidwestelijke wind. Beenspieren die zich laten voelen maar die duidelijk sterker worden. En prachtig weer.

Les Andelys, op de camping: komt een camper aanrijden, gaat op de plek naast de onze staan. Brits stel, gepensioneerd zo te zien. Zij gaat aan het werk met het inrichten van alles wat ze voor het eten nodig zullen hebben, terwijl hij de satellietschotel tevoorschijn haalt en zich wijdt aan het richten van het ding. Zodra ze klaar zijn worden alle ramen bedekt met iets dat geen centimeter van het glas onbedekt laat en trekken ze zich terug naar binnen. We hebben ze niet meer teruggezien, we hebben alleen een hermetisch afgesloten camper met een schotel gezien. Dat is zo leuk aan kamperen hè, dat je overal waar je wilt je huisje neer kunt zetten en dan toch de hele avond tv kijken. Dit was geen uitzondering, overal waar we komen zien we van die kluishuisjes van waaruit gecommuniceerd wordt via de satelliet. We voelen ons een beetje ouderwets, zouden er geen lichtgewicht schotels verkocht worden? En lichtgewicht tv’s, natuurlijk. Ik zie het al voor me, ons tentje met een schotel erop, en op een vrije dag gaat de rits alleen even open als we naar het toilet moeten.

En nu zijn we bij Claudine, waar we zijn ontvangen met Thaise curries! Even lekker bijkomen, voordat wij verder fietsen en zij naar Nederland op vakantie gaat. En bijkomen gaat wel lukken…