Ja hoor, was niet zo moeilijk, we zijn er uit. Waaruit? Hoe we het doen met het eten.

Toen we de pannen kochten dachten we nog ‘s avonds heuse maaltijden klaar te maken. Ha. Al gauw bleek dat we de pannen hooguit ‘s ochtends gebruikten om water voor koffie en thee te koken, en ‘s avonds om kant en klare maaltijden op te warmen. Tussen de middag stokbrood met kaas en worst, niet verkeerd. Alleen was het weer lang niet altijd geschikt om tussen de middag te picknicken, en ‘s avonds vielen we meteen na het eten in slaap, ook niet ideaal als je net een complete maaltijd op hebt. Maar nu zijn we er uit.

‘s Morgens nog steeds koffie of thee, met croissants, pains au chocolat, pains aux raisins. ‘s Avonds een stokbroodje met worst en kaas. En tussen de middag… hihihi.

Tussen de middag kun je overal, ook in kleinere dorpen, restaurants vinden waar voor een hele schappelijke prijs een compleet menu wordt aangeboden. In de stad is het nog wel eens zoeken naar een plek die vol zit met mensen die in de buurt werken en waar dus iets goeds geboden wordt, in de dorpen is het altijd goed.

Zoals, op een dag: tête de veau sauce gribiche.  Allerlei soorten vlees uit de kop van het kalf, opgerold tot een rollade, zes uur laten pruttelen in een court-bouillon, koude gribiche (emulsiesaus van mosterd, azijn en olie met eigeel en augurk) en gekookte aardappelen erbij, klaar.

Meestal kun je kiezen uit verschillende gerechten, soms ook staat een combinatie van voor-en hoofdgerecht, kaas en nagerecht op een bord buiten en hoef je alleen maar te zeggen: doe maar.

Eergisteren was het nog mooier. We kwamen tussen de middag aan in Lezay, een klein dorp ten zuidwesten van Poitiers, waar net de wekelijkse markt was afgelopen. Een vrouw die haar kraam aan het inpakken was zag ons rondkijken en zei: daar moet je zijn, daar eet je goed. Wij dus, inderdaad, daarheen. Binnen zaten hoofdzakelijk marktkooplieden aan banken, voor ons was ook nog plek. Nergens stond aangegeven wat er te eten was.  ‘Twee? Wijn erbij?’, en op onze bevestiging kwam er van alles op tafel: brood, literflessen wijn, voor, hoofd, kaas, toetje. Goed eten, drinkbare wijn (zouden we een hele fles moeten betalen of zouden ze kijken wat we opmaken? We zien wel), en daarna nog twee koffie. Na afloop: ‘Twee maaltijden, twee koffie. Twintig euro’.

Ja hoor, dit is het. Niet meer hannesen met maaltijden ‘s avonds, gewoon tussen de middag laten verwennen en ‘s avonds iets makkelijks. Een klein nadeel is dat het daggemiddelde wat terugloopt. Nogal terugloopt. Ach, je leeft maar één keer. Toch?