Nog steeds in Royan, paar dagen later. De hoop op het mooie weer dat keer op keer werd verwacht werd ochtend na ochtend de bodem ingeslagen bij het horen van regendruppels op het dak van de tent. Dus hebben we een paar keer ons vertrek van de enige nog geopende camping in de wijde omgeving uitgesteld. Om tussen de druppels in de stad te gaan bekijken, of te gaan internetten bij McDonalds, die naast onbeperkte wifi ook heel aardige koffie blijkt te hebben.

Maar een verlaten badplaats in de regen, dat moet toch makkelijk een plaatsje krijgen op de lijst van de meest deprimerende plaatsen die je kunt bedenken. En daarbij is dit Royan ook nog eens een plaats zonder oude stadskern, die n.l. in de Tweede Wereldoorlog een zelfde lot beschoren was als Rotterdam. Dat gaf de stad de gelegenheid in de jaren vijftig een compleet nieuwe stad op te bouwen, waarbij voortvarend het gedachtegoed van toenmalige groten als Le Corbusier en Oscar Niemeyer in praktijk gebracht werd. Die ideeën worden op het ogenblik opnieuw onder de loep genomen, en er zijn plannen om het centrum drastisch op de schop te gooien. Guillaume Gillet ontwierp een kerk van beton die destijds blijk gaf van een inventief gebruik van nieuwe technologieën, maar die nu aan de buitenkant, met zijn wegbrokkelende façade en blootliggende stukken wapening, de indruk wekt te hebben gediend als decor in een futuristische film over de teloorgang van een beschaving. Binnen wordt de bezoeker overweldigd door de ruimte die ontstaat door de afwezigheid van steunkolommen, om in de wandelgangen dan weer het nare gevoel te krijgen in een ondergrondse parkeergarage rond te lopen.

We spraken de eigenaar van de camping en deelden met hem onze aarzeling over het moment van vertrek. Vanmiddag nog? Morgenochtend? Hij keek op de getijdenkaart en zei: ‘La mer amène la merde’, alsof daarmee alles gezegd was. O?

Waarschijnlijk bestaat hier ook wel een Nederlandse pendant van, in de trant van:

Met de zee
Komt regen mee

of:

Bij hoog water
Schijnt-ie later

Hier komt het op neer: volgens hem (en iedereen die er iets vanaf weet, kennelijk) hebben de getijden een invloed op het lokale weer. In dit geval: pas tegen het eind van de dag is het hoog water, dus hoeven we vandaag niet te rekenen op weersverbetering. Als het nou ‘s ochtends al vloed was, ja dan… Weet je wat, zegt-ie, als je nog een nacht blijft is die nacht gratis. Morgen is het vast beter weer. En met een glimlach vertrok hij om paddestoelen te gaan plukken.

Het is nu het eind van de middag. De zon is aan het doorbreken. Morgen gaan we verder. Echt.

Op de dag van ons vertrek uit Royan: de skyline met de Notre Dame van beton