Na Sos ging de reis hoofdzakelijk naar beneden, met af en toen een klein klimmetje om geen ontwenningsverschijnselen te krijgen. We kregen daarbij bovendien een duwtje in de rug van onze nieuwe vriend de cierzo.

Even omhoog, maar met de wind mee

De cierzo is een wind. Niet, om met Huizinga te spreken, het minste kind, de gelaten wind, maar een tweelingbroer van de mistral die, als-ie een beetje op gang komt, in staat is een volwassen vent van zijn brommer te blazen. Hij kwam op gang en woei zoals het hoort vanuit het noordwesten, terwijl wij naar het zuidoosten reden. We hebben ons rotgelachen.

Onderweg kwamen we nog van die kolonies vale gieren tegen die ons na zaten te kijken met de blik van wie geduldig kan wachten en weet dat de tijd in zijn voordeel werkt. Ietwat verontrustende aanblik voor wie daar niet zo aan gewend is…

De laatste 24 kilometer naar Zaragoza, hadden we op de kaart gezien, konden alleen maar over zo’n dikke rode weg afgelegd worden, of over de tolweg. Die laatste zag er prachtig rustig uit, maar bij de oprit stonden politie-agenten te kijken met de verdrietige blik van iemand die al veel te lang geen bon meer heeft uitgedeeld. De dikke rode weg bleek gewoon een vierbaansweg met gescheiden rijstroken te zijn, een soort snelweg zeg maar, vol met vrachtwagens maar ook voorzien van een volwaardige vluchtstrook waarop fietsers meer ruimte hebben dan aan de rand van tweebaanswegen.

Toch beviel het ons maar matig, al dat geraas om ons heen, en bij navraag hoorden we dat er twee alternatieven waren: een onverhard pad langs de snelweg, of een wandelpad langs de Ebro, even verderop. We keken elkaar aan. Wandelpad.

Dat was wel mooi, ja. Rustig. Stenig. Hobbelig. En toen we daar genoeg van hadden verruilden we het voor de stenige, onverharde weg naast de snelweg. En toen we in Zaragoza aankwamen waren we moe. Tjonge. Weet niet wat beter is: op de vluchtstrook van een snelweg rijden, of over onverharde paden die niet voor verkeer bedoeld zijn. Maar iets ertussenin bestond gewoon niet. Toch hebben we ons wel vermaakt, getuige ook onderstaande foto waarmee we doorgingen in de stijl van een vorige die  in Sos was gemaakt.

Groepsfoto in het bos