De weerkaart in de krant laat een mooi hogedrukgebied zien dat pal over Spanje heen ligt. Het weerbericht op de tv toont dat soort dingen niet, dat laat alleen symbolen zien waarvan de producers kennelijk denken dat het publiek ze kan begrijpen: zon, regen, mist. Uiteindelijk maakt het niet zoveel uit, want al kunnen we niet voorzien waar de komende dagen het weer vandaan gaat komen, we zien hier en nu de symbolen die horen bij het hogedrukgebied in de winter werkelijkheid worden: ‘s morgens temperaturen vlak boven het vriespunt, een enkele keer mist, en dan later op de dag de zon die, midden in december, laat zien dat er nog mee gerekend mag worden.

Net voordat de zon de laatste mist wegbrandt ontstaat deze halo

We vorderen langzaam maar gestaag, we gunnen onszelf zowel het plezier van het fietsen als het plezier van het afstappen. Zowel het plezier van het rondkijken, als het plezier van het ‘veroveren’ van wat we zien – want net zoals de bergbeklimmer een mooier uitzicht vanaf de top heeft dan iemand die de kabelbaan naar boven heeft genomen, wordt de fietser bij alles wat hij doet steeds opnieuw beloond. Fietsen kan inspannend zijn, en daar is niets mis mee. Ooit zei iemand tegen me: ‘ik ben altijd wat wantrouwig tegenover inspanningen die je pas achteraf gaat waarderen’. Maar de inspanning heeft al zijn eigen merite, en wat je ziet, hoort, ruikt, meemaakt, en bedenkt, dat komt er nog eens allemaal bij.

Afdaling naar de Catalaanse kust

Het is niet alleen inspanning. Het lijkt of we de afgelopen dagen voornamelijk afgedaald zijn. In het Frans bestaat de verzamelnaam ‘sports de glisse’ voor alle sporten waarbij je over of door een medium ‘glijdt’. Skiën en snowboarden horen daarbij. Parapente en deltavliegen ook. Golfsurfen, windsurfen, zeilen en zelfs duiken worden er wel toe gerekend. En als we ongehinderd van een helling naar beneden zoeven vind ik dat ook fietsen er deel van kan uitmaken. De banden die over het asfalt zoemen. Vloeiende bochten. Wind in het gezicht. Het landschap dat moeiteloos voorbij trekt. We onderbreken dat ‘glijden’ wel af en toe. We stoppen halverwege een afdaling om te genieten van de omgeving, voordat die achter ons ligt. We zien een ploegje wielrenners naar beneden suizen. Ze hebben haast. Ze hebben misschien nog Vuelta’s te winnen, en Giro’s, en Tours. Winnen… Nou goed, niet iedereen bekijkt de wereld en zijn eigen rol daarin op dezelfde manier.

Zoiets zou je toch niet willen missen!

Na een adembenemende afdaling vanaf Gandesa naar Benifallet aan de Ebro pakken we weer een vía verde (via verda in het Catalaans) op, het intussen bekende was-spoorlijn-is-fietspad. Deze telt een aantal tunnels waarin automatisch licht gaat branden wanneer we ze inrijden! Verder zien we boeren die met lange stokken olijven uit de bomen slaan om ze op te vangen op de grote doeken die op de grond zijn uitgespreid, en overal sinaasappelboomgaarden, waar grote, rijpe, oranje vruchten aan de bomen hangen. In Tortosa overleggen we: doorgaan of stoppen? Ach, we hebben geen haast. Morgen verder.