Wat gemengd nieuws vandaag. Allereerst twee gedenkwaardige momenten in de tv-quiz Password, waarin deelnemers woorden moeten raden met behulp van de aanwijzingen die ze krijgen.

Woord: samurai.

Aanwijzing: vechter
Antwoord: soldaat
Aanwijzing: Chinees
Antwoord: sumo

Hier wordt het vermoeden bevestigd dat voor Spanjaarden alle Aziaten Chinezen zijn. Voor zover dat vermoeden nog bevestiging nodig had.

Woord: Kabul

Aanwijzing: Afganistan
Antwoord: Arabisch
Aanwijzing: stad
Antwoord: Addis Abeba

En hier blijkt opnieuw dat Spanje een eiland is. Alles ‘daarginds’ is buitenland, vaag, onbekend. Vanuit de mist doemen woorden op zonder dat duidelijk is wat ze betekenen. In een opwelling worden ze opgepakt, en eenmaal uitgesproken zakken terug in het anonimaat. Voor Spanjaarden is het buitenland: mist. En dat terwijl er uit die mist af en toe Spaanse lijken teruggevlogen worden, met militaire eer.

Wat anders. Heb je in Nederland van die kleine gele briefjes waar je aantekeningen op kunt maken en die een plakstrip hebben waarmee je ze op van alles kunt plakken? Vast wel, en ze hebben waarschijnlijk dezelfde naam als in de VS: Post it. In Frankrijk wordt het ongeveer zo uitgesproken (postiet), in Spanje… pósit. Hoezo pósit? Nou, dat komt het dichtst in de buurt van iets dat al bestond en dat erop lijkt. Pósito: graanopslagplaats, graanschuur. Vandaar. Zo werkt dat: je past iets nieuws in op zo’n manier dat het je bekend voorkomt. Op dezelfde manier maakten we in Nederland van cordon bleu: gordon bleu, van hovercraft: hoovercraft, van flamenco: flamengo. Het mooiste voorbeeld vind ik nog steeds, ik heb het al eerder gezegd, het Franse woord voor walkie-talkie, waarbij gewoon de volgorde wordt omgedraaid: talkie-walkie.

Spanje verkeert in crisis. Het is niemand ontgaan dat de S in PIGS de beginletter is van het land dat eigenlijk met een E geschreven wordt. De regerende partij reageert erop door te hameren op het herstel dat al ingezet zou zijn en waarvan binnenkort de vruchten zichtbaar zullen worden (al laten Europese statistieken eerder het tegendeel zien). De oppositie trapt er niet in en ruikt bloed. Zo’n kans, waarbij je alleen hoeft te wijzen op het falen van de regering, laat je niet schieten. Nou heeft zojuist de monarch, niemand minder, een oproep gedaan aan alle partijen om de handen ineen te slaan en samen te werken aan het herstel van het land. Daar trapt natuurlijk al helemáál niemand in, en de vorst is er (niet zo) fijntjes op gewezen dat niemand op zijn mening zit te wachten. In tijden als deze telt niets zwaarder dan het partijbelang.

Intussen heeft wel het dramatische Griekse voorbeeld als een schaduw boven het Iberisch schiereiland gehangen. ‘Spanje is geen Griekenland’ was een veelgehoorde uitspraak die vooral critici van de regering moest overtuigen, en de columnist die aanvoerde dat het Europa’s plicht was de minder sterke landen (en dus ook Spanje) financieel te helpen werd overstemd door trotse verwijzingen naar de status van dit land als negende economische macht in de wereld. Status die nog werd versterkt door beelden van de minister van economische zaken Salgado, die op het nieuws haar Europese collega’s toesprak (in het Spaans, uiteraard) naar aanleiding van de reddingsoperatie die voor Griekenland in gang is gezet. Zo wordt de mythe dat Spanje meetelt en dat de wereld Spaans spreekt in ieder geval voor eigen publiek nog een poosje, eh, gedragen. Ten koste, uiteraard, van de perfide Grieken. Maar ja. Die hebben het aan zichzelf te wijten.

Wat gemengd nieuws vandaag. Allereerst twee gedenkwaardige momenten in de tv-quiz Password, waarin

deelnemers woorden moeten raden met behulp van de aanwijzingen die ze krijgen.

Woord: samurai.

Aanwijzing: vechter
Antwoord: soldaat
Aanwijzing: Chinees
Antwoord: sumo

Hier wordt het vermoeden bevestigd dat voor Spanjaarden alle Aziaten Chinezen zijn.

Woord: Afganistan

Aanwijzing: Kabul
Antwoord: Arabisch
Aanwijzing: stad
Antwoord: Addis Abeba

En hier blijkt opnieuw dat Spanje een eiland is. Alles ‘daarginds’ is buitenland, vaag, onbekend.

Vanuit de mist doemen woorden op zonder dat duidelijk is wat ze betekenen. In een opwelling worden

ze opgepakt, en eenmaal uitgesproken zakken terug in het anonimaat.

Wat anders. Heb je in Nederland van die kleine gele briefjes waar je aantekeningen op kunt maken

en die een plakstrip hebben waarmee je ze op van alles kunt plakken? Vast wel, en ze hebben

waarschijnlijk dezelfde naam als in de VS: Post it. In Frankrijk wordt het ongeveer zo

uitgesproken (postiet), in Spanje… pósit. Hoezo pósit? Nou, dat komt het dichtst in de buurt van

iets dat al bestond en dat erop lijkt. Pósito: graanopslagplaats, graanschuur. Vandaar. Zo werkt

dat: je past iets nieuws in op zo’n manier dat het je bekend voorkomt. Op dezelfde manier maakten

we in Nederland van cordon bleu: gordon bleu, van hovercraft: hoovercraft, van flamenco: flamengo.

Het mooiste voorbeeld vind ik nog steeds, ik heb het al eerder gezegd, het Franse woord voor

walkie-talkie, waarbij gewoon de volgorde wordt omgedraaid: talkie-walkie.

Spanje verkeert in crisis. Het is niemand ontgaan dat de S in PIGS de beginletter is van het land

dat eigenlijk met een E geschreven wordt. De regerende partij reageert erop door te hameren op het

herstel dat al ingezet zou zijn en waarvan binnenkort de vruchten zichtbaar zullen worden (al

laten Europese statistieken eerder het tegendeel zien). De oppositie trapt er niet in en ruikt

bloed. Zo’n kans, waarbij je alleen hoeft te wijzen op het falen van de regering, laat je niet

schieten. Nou heeft zojuist de monarch, niemand minder, een oproep gedaan aan alle partijen om de

handen ineen te slaan en samen te werken aan het herstel van het land. Daar trapt natuurlijk al

helemáál niemand in, en de vorst is er (niet zo) fijntjes op gewezen dat niemand op zijn mening

zit te wachten. In tijden als deze telt niets zwaarder dan het partijbelang.

Intussen heeft wel het dramatische Griekse voorbeeld als een schaduw boven het Iberisch

schiereiland gehangen. ‘Spanje is geen Griekenland’ was een veelgehoorde uitspraak die vooral

critici van de regering moest overtuigen, en de columnist die aanvoerde dat het Europa’s plicht

was de minder sterke landen (en dus ook Spanje) financieel te helpen werd overstemd door trotse

verwijzingen naar de status van dit land als negende economische macht in de wereld. Status die

nog werd versterkt door beelden van de minister van economische zaken Salgado, die op het nieuws

haar Europese collega’s toesprak (in het Spaans, uiteraard) naar aanleiding van de

reddingsoperatie die voor Griekenland in gang is gezet. Zo wordt de mythe dat Spanje meetelt en

dat de wereld Spaans spreekt in ieder geval voor eigen publiek nog een poosje, eh, gedragen. Ten

koste, uiteraard, van de perfide Grieken. Maar ja. Die hebben het aan zichzelf te wijten.