Op 1 maart wordt Valencia wakker met een glimlach op de lippen. De ontberingen van de afgelopen winter, de lage temperaturen en hoge electriciteitsrekeningen, de regen die soms wel twee dagen achter elkaar aanhield en die het tv-journaal vulde met ellende, het is vergeten op deze ochtend van deze dag, waar heel Valencia en omstreken een jaar naar heeft uitgekeken: de Fallas zijn begonnen.

toehoorders stromen toe voor een mascletà

Vergeet Koninginnedag, carnaval en wat je verder voor grote feesten kunt verzinnen: voor Valencia bestaat alleen dit feest, en het is om de Fallas mee te maken dat we zo lang blijven. Op het hoogtepunt van het feest wordt de hele binnenstad afgezet en verschijnen overal stellages die misschien het best te vergelijken zijn met praalwagens (maar dan zonder wielen) en die na een paar dagen brandstof vormen voor een ongekend vreugdevuur. Dat zijn dagen waarop het feestgedruis niet ophoudt en de stad niet slaapt, waarop mensen van buiten toestromen tot er geen hotelkamer meer te krijgen is en anderen de stad ontvluchten onder het motto: je moet het eens hebben meegemaakt, maar niet meer dan eens… Dat hoogtepunt, dat komt over twee weken.

Wat er wel nu al is: de dagelijkse mascletà, de Valenciaanse vuurwerkshow die overdag plaatsvindt en die naast vuurpijlen en gekleurde rook vooral bestaat uit rotjes. Rotjes… Hèhèhè… Dagelijks presenteert een meestervuurwerkmaker, iemand die door de plaatselijke bevolking op één lijn geplaatst wordt met groten uit de pop- en de sportwereld, een compositie van knallen die komen van ‘vuur’werk dat op de grond ligt, in lange slingers is opgehangen of de lucht in geschoten wordt, en dat in een zorgvuldig voorgeprogrammeerd ritme wordt ontstoken.

Nee, rotjes… nee. Het diminutief in het woord ‘rotje’ doet de plofkracht van deze dingen geen recht. We hebben van te voren van alles te horen gekregen. Tijdens zo’n mascletà zou het geluidsniveau boven de 120 decibel komen. Bij 120 decibel begint gehoorbeschadiging op te treden. Bij 130 ligt de pijngrens. Er wordt aangeraden geen oordoppen in te doen, dat zou gevaarlijk zijn en bovendien een vorm van ‘valsspelen’. Er wordt gezegd dat je het best je mond open kunt houden, om de drukverschillen in je oren te beperken. Wat niemand heeft verteld is dat je de knallen voelt in heel je lichaam, maar dat – o wonder – het vooral opvalt dat je je kleren voelt wapperen in de schokgolven die langskomen.

De shows zijn indrukwekkend, opzwepend, oorverdovend. De voor het eind bewaarde knallen komen samen tot een orgasme van geluid dat de toehoorders zowat in staande trilling brengt. Een fractie van een seconde hangt iets in de lucht dat op stilte lijkt, dan barst een ovatie los voor de man die dit alles heeft ontworpen en die al op weg is naar het balcon van het gemeentehuis, waar hij samen met de burgemeester van de stad en voor de gelegenheid in klederdracht gestoken schonen het eerbetoon in ontvangst zal nemen. Dit, dus, is het begin van de Fallas. Dit is wat de komende twee weken gaat opbouwen naar het eigenlijke feest. Het belooft.

De meester neemt zijn ovatie in ontvangst. Naast hem de burgemeester van de stad.

Mascletà-bezoekers, beetje doof maar in prima stemming