Het feest is begonnen!

Valencia fallas… Het refrein bleef zelfs in Frankrijk in ons hoofd spelen, en toen we terug in Spanje waren wilde het al helemaal niet meer weg. Het nummer besloot iedere mascletà die sinds het begin van de maand op het grote plein voor het gemeentehuis werd gegeven. Het publiek werd ermee doordrenkt en langzaam meegesleept naar de grote dagen van de ‘eigenlijke’ fallas.

En die zijn begonnen. En goed ook. Op de avond van de 15e, waarop we op het station van Valencia aankwamen, werden de fallas opgebouwd waar we al zoveel over gehoord hadden en die we tijdens een schooluitstapje in nog embryonale vorm gezien hadden. Kleurrijke structuren van papier-maché, hout en polystyreen, die een thema uitbeelden en waarvan sommige bijna tot de daken van de omringende woningen reiken. Daken die zes, zeven verdiepingen boven de straat liggen…

Maar over die fallas later meer, als ik er meer foto’s van heb. Deze keer wil ik wat andere laten zien, van de mensen die een jaar naar deze week hebben uitgekeken en zich nu met hart en ziel in het feest storten.

Even terug naar de chronologie. Op weg naar huis stopten we bij één van de kramen die overal zijn opgedoken om er de traditionele buñuelos en churros te proeven, gefrituurde deegwaren die je een keer geprobeerd moet hebben met de bijpassende stroperige chocolademelk. We waren net een uur thuis toen, om middernacht, de hemel verlicht werd door het vuurwerk dat voor zover wij wisten om één uur had moeten beginnen. Nou hoefden we maar vijf minuten te lopen om bij het Turiapark, waar het plaatsvond, te komen, dus we hebben er niet veel van gemist. Vuurwerk blijft mooi, en na de mascletàs die overdag plaatsvinden en die ware kunstwerken van geluid zijn waren de kleurencomposities die de nacht oplichtten een lust voor het oog.

Gisteren hebben we de hele dag in de stad doorgebracht om de mascletà bij te wonen, optochten te bekijken en fallas te bewonderen. Sommige van die fallas zijn overweldigend. Er zitten er bij die meerdere honderdduizenden euro hebben gekost, en dat wordt over een paar dagen, op het hoogtepunt van het feest, allemaal in brand gestoken… O nee, over die fallas later meer, dat was ook zo. En over de rest van het feest ook. Voor nu, wat foto’s van gisteren.

Typisch Valenciaanse haardracht. Tegenwoordig worden meestal kant en klare opzetstukken ingespeld.

Kinderen worden grootgebracht met de Valenciaanse traditie van de fallas.

Terecht trots op een prachtige klederdracht.

Met de muziek mee, de stad door.

Kleurrijk, nogal.

Valencia fallas… Het refrein bleef zelfs in Frankrijk in ons hoofd spelen, en toen we terug

in Spanje waren wilde het al helemaal niet meer weg. Het nummer besloot iedere mascletà die

sinds het begin van de maand op het grote plein voor het gemeentehuis werd gegeven. Het

publiek werd ermee doordrenkt en langzaam meegesleept naar de grote dagen van de ‘eigenlijke’

fallas.

En die zijn begonnen. En goed ook. Op de avond van de 15e, waarop we op het station van

Valencia aankwamen, werden de fallas opgebouwd waar we al zoveel over gehoord hadden en die

we tijdens een schooluitstapje in nog embryonale vorm gezien hadden. Kleurrijke structuren

van papier-maché, hout en polystyreen, die een thema uitbeelden en waarvan sommige bijna tot

de daken van de omringende woningen reiken. Daken die zes, zeven verdiepingen boven de straat

liggen…

Maar over die fallas later meer, als ik er meer foto’s van heb. Deze keer wil ik wat andere

laten zien, van de mensen die een jaar naar deze week hebben uitgekeken en zich nu met hart

en ziel in het feest storten.

Even terug naar de chronologie. Op weg naar huis stopten we bij één van de kramen die overal

zijn opgedoken om er de traditionele buñuelos en churros te proeven, gefrituurde deegwaren

die je een keer geprobeerd moet hebben met de bijpassende stroperige chocolademelk. We waren

net een uur thuis toen, om middernacht, de hemel verlicht werd door het vuurwerk dat voor

zover wij wisten om één uur had moeten beginnen. Nou hoefden we maar vijf minuten te lopen om

bij het Turiapark, waar het plaatsvond, te komen, dus we hebben er niet veel van gemist.

Vuurwerk blijft mooi, en na de mascletàs die overdag plaatsvinden en die ware kunstwerken van

geluid zijn waren de kleurencomposities die de nacht oplichtten een lust voor het oog.

Gisteren hebben we de hele dag in de stad doorgebracht om de mascletà bij te wonen, optochten

te bekijken en fallas te bewonderen. Sommige van die fallas zijn overweldigend. Er zitten

erbij die meerdere honderdduizenden euro hebben gekost, en dat wordt over een paar dagen, op

het hoogtepunt van het feest, allemaal in brand gestoken… O nee, over die fallas later

meer, dat was ook zo. En over de rest van het feest ook. Voor nu, wat foto’s van gisteren.