Na een paar dagen te hebben genoten van de goede zorgen van het hotel Villamare in Fontane Bianche, waarvan de buitengewoon aardige manager bovendien getrouwd bleek met een KLM-stewardess, kwam de onvermijdelijke vraag: kunnen we verder? Ik dacht eens aan het verrukkelijke eten waarvan we hadden genoten en aan dagen die waren gevuld met lezen, foto’s bewerken, wandelen door het dorp, koffie drinken in de bar, luieren aan het zwembad… We keken elkaar aan. Nèèèhhhhh…. dat gaat vervelen. We gaan maar weer eens verder.

Uitgeleide door een nieuwe vriend, de hond van een camping

Kleine wegen naar de zuidoostpunt van het eiland, wegen geflankeerd door bloemen en met weinig verkeer. Uitzicht op azuurblauw water. Het plezier van het fietsen hervonden.

Afwisselend landschap, altijd mooie zee

Eenmaal om de kaap heen en nu op een westelijke koers denderde de scirocco opeens de goede kant op, en wij denderden gezellig mee. Twee dagen later bleek dat Aeolus ook nog andere winden in zijn zak had zitten die ook nodig eens uitgelaten moesten worden. De harde zuidooster veranderde in een even harde westenwind. Maakt niet uit, het is als met stijgende wegen: het duurt wat langer, maar we komen er wel.

Niet ver van Agrigento vonden we nog een aardige weg. Volgens de kaart liep die ongeveer evenwijdig aan de hoofdweg maar zou hij wat rustiger zijn, altijd een welkom gegeven. Er stond wel een bord aan het begin: gesloten voor doorgaand verkeer. Wat te doen? Charlotte had net nog meegemaakt hoe een tegemoetkomende vrachtwagen die aan het inhalen was een auto vlak voor haar de vluchtstrook in dwong. Voor haar was de keus niet moeilijk. De gesloten weg.

Zo heel erg gesloten was hij niet, het was alleen een kwestie van asfalt dat aan flarden gereden was en om redenen van geldgebrek of politiek niet meer was gerepareerd. Vonden wij niet erg, de weg was rustig en de omgeving prachtig. Een herder paste op zijn kudde schapen; zijn hond zag ons aankomen, kwam eerst laten blijken dat hij niet blij met onze komst was, rende toen terug om de schapen weg te drijven van de weg waar we overheen fietsten en kwam ons nogmaals uitblaffen. De herder keek toe en zwaaide.

Aan een vangrail zie je waar ooit een weg liep

Bij toeval zagen we het punt waar we volgens de kaart van deze weg af moesten om langs de kust naar Agrigento verder te kunnen rijden. Een door veldbloemen aan het oog onttrokken vangrail deed vermoeden dat daar ooit een weg had gelopen en dat die nu volledig was overwoekerd. We liepen tussen het bloeiende spul door met de fietsen aan de hand en kwamen al snel uit waren we moesten zijn om verder te kunnen.

De stad Agrigento gezien vanaf één van de tempels

Agrigento telt een aantal Griekse tempels, althans wat ervan over is. Een goede gelegenheid om weer een rustdag in te lassen en ons onder de mensen te begeven. En weer wat plaatjes te maken. We gaan weer goed hoor. We genieten.

Charlotte in Agrigento