Ook na onze aankomst in Göreme (de fietsen konden mee in de bagageruimte van de bus, geen probleem) waren we nog bezig met de vraag: hoe krijgen we ze, de fietsen dus, in Nederland? Want dat we ze van daar makkelijk genoeg in het Verre Oosten kunnen krijgen, daar zijn we van overtuigd. Het ging erom nu van ze af te komen, en dat was nog niet gelukt.

Charlotte was aan het onderhandelen met een Nederlands transportbedrijf dat banden heeft met Turkije. Dat liep niet zo lekker. Van Turkse kant kwamen ze met allerlei bezwaren, zeiden ze dat de douaneformaliteiten die verbonden waren aan het uitvoeren van twee fietsen zo tijdrovend en kostbaar zouden worden dat de prijs van het vervoer uiteindelijk hoger zou uitkomen dan de waarde van de twee fietsen. Erg hoopgevend…

Maar we waren ook bezig met DHL. Het plan om de fietsen naar hun agent in Kayseri te brengen leek nog steeds het beste. Hoewel… ook in Göreme was een agent – waarom gingen we daar niet eens navragen of ze onze fietsen onder dezelfde voorwaarden konden opsturen? Het bleek mogelijk, ze konden ze inpakken en opsturen, en het was nog steeds betaalbaar. Geweldig.

De volgende dag brachten we onze fietsen langs. De mijne werd ingepakt in bolletjesplastic en zou de reis zeker doorstaan. Charlotte’s fiets was aan de beurt om op dezelfde manier ingepakt te worden.

Toen werd er eerst van alles met een meetlint gedaan. En moest er iets uitgelegd worden.

Koeriers werken met twee tarieven. Voor goederen die zwaar en klein zijn geldt een tarief voor het gewicht van het pakket. Voor andere goederen geldt een tarief voor een fictief gewicht, dat wordt berekend via een formule waar lengte en hoogte en breedte van het pakket bij komen kijken. Je zou het niet denken, maar… toen de afmetingen van mijn fiets werden opgenomen, bleek dat volumetrisch tarief te gelden, en werd het vervoer van de fiets opeens vier keer zo duur als al was afgesproken.

Er was geen lievemoederen aan, en zelfs een telefoongesprek met de DHL-medewerkster in Istanbul die ons een vast tarief had aangeboden bracht geen uitkomst. Dit ging niet goed.

Wat ik op dat moment het liefste deed was me aan te zien, en Charlotte kon er begrip voor opbrengen. We reserveerden nog diezelfde dag twee plaatsen op een vlucht naar Amsterdam, een kleine week later. Een vlucht waarop de fietsen gewoon meegenomen konden worden. Een vlucht die in één keer alle problemen op zou lossen. Een vlucht, ja. Turkije: mooi land, hoor, maarre… nu even niet.


En toen konden we eindelijk gaan genieten van de omgeving waarin we ons bevonden.

Göreme wordt in de Lonely Planet beschreven als ‘magisch’. Dat schept nogal wat verwachtingen, en het zorgt ervoor dat er erg veel Noord-Amerikanen, Koreanen en Fransen langskomen die waarschijnlijk allemaal dezelfde reisgidsen lezen en die voor hun bezoek aan Göreme gemiddeld twee dagen uittrekken, omdat ze van die reisgidsen nog meer moeten doen. Maar er is genoeg dat een bezoek aan deze regio de moeite waard maakt. Er zijn een aantal georganiseerde tochten te maken. Hebben we gedaan. Ach. We hebben wat geleerd over de ondergrondse steden in de omgeving, over hoe die waren ontworpen om de vijand buiten te houden en hoe zelfs waterbronnen diep onder de grond de bevolking van deze duistere steden van water voorzagen, om vergiftiging ervan door de vijand onmogelijk te maken. Vroeger moest daar rekening mee gehouden worden, met de vijand. Klop klop. Wie is daar? De vijand. O nee nee nee, je komt er echt niet in, we hebben je door.


Er zijn ook in de onmiddellijke omgeving van Göreme waanzinnig mooie wandelingen te maken. Van die tochten waarbij je door kloven kunt dwalen waarvan de wanden bestaan uit vulkanisch gesteente waarin al duizenden jaren geleden woningen en kerken werden uitgehouwen en waar door erosie vormen en kleuren zijn ontstaan die de wandelaar sprakeloos om zich heen doen kijken. Bewegwijzering is er bijna niet en een eenmaal begonnen wandeling kan zich gemakkelijk uitstrekken tot een urenlange tocht, waarbij de enkele wandelaar die je tegenkomt vaak zelf ook aan het dolen is. Heb je eenmaal geaccepteerd dat je niet weet waar je bent en hoe lang je nog zult lopen, dan kun je op onbevangen wijze gaan genieten van het steeds wisselende landschap waarin ooit, hoog boven de bodem van het dal, in holen in de rotsen die alleen met ladders te bereiken waren, hele beschavingen bestonden. En als je dat aanschouwt in het licht van de avondzon, dan… ja dan is Göreme magisch.