Göreme bleef magisch. Cappadocië bleef magisch. Achteraf is het onvoorstelbaar dat ik in eerste instantie een zekere weerstand had gevoeld bij de gedachte dat we op onze tocht door Turkije zeker door Cappadocië zouden komen, omdat het nu eenmaal op de route lag, en omdat een tocht door Turkije zonder een bezoek aan één van de grote natuurwonderen van de wereld niet goed denkbaar is. Waarom weerstand? Omdat ‘je het gezien moet hebben’, een gedachte die uit zichzelf al weerstand oproept, en omdat ik bang was voor de daarbij horende massa’s toeristen en de vaak daarbij horende infrastructuur van mensen die je souvenirasbakken, ritjes op kamelen en teleurstellende maaltijden proberen aan te praten.

Dat was zó onterecht…

Bij Avanos, ten noorden van Göreme

Göreme, zelfs in het hoogseizoen, bleef het aanzien houden van een charmant dorp. De bewoners bleven Turken, en dus vriendelijk, hulpvaardig, gastvrij, groothartig. Het eten, met de weinige ingrediënten die plaatselijk te krijgen zijn en die je dus in alle gerechten aantreft, bleef authentiek en smakelijk. En al kun je, als je dat werkelijk wilt, een rondje op een kameel maken, op een quad rijden of asbakken met inscriptie kopen, het zijn verschijnselen die aan de rand blijven hangen van waar het eigenlijk om gaat.

Love Valley. Foto: Charlotte

De wandelingen door de dalen van uitgeslepen tufsteen, dalen die bij de Turkse gastheren en hun buitenlandse gasten bekend zijn met namen als rose, red, white valley (naar de overheersende kleuren in het gesteente) en love valley (naar de onmiskenbaar fallische stenen torens die her en der verspreid staan) kunnen niet gaan vervelen. In de zomermaanden zorgt de hitte die midden op de dag heerst ervoor dat je vanzelf de koelere avonduren opzoekt voor een wandeling, wanneer ook het licht op zijn mooist is, terwijl op foto’s te zien is dat de winter sneeuw brengt en voor compleet nieuwe uitzichten zorgt.

De reis naar Nederland verliep als een reis met een tijdmachine. Na dik negen maanden over de heenreis gedaan te hebben en na te hebben rondgedwaald in een landschap dat in de loop van honderdduizenden jaren is ontstaan en waar mensen in de loop van duizenden jaren hun sporen achterlieten was de vlucht terug een kwestie van uren. De vriendelijke DHL-man die we onze fietsen niet hadden laten opsturen gaf ons wel gratis het bolletjesplastic dat we als verpakkingsmateriaal konden gebruiken. Een andere vriendelijke man kwam ons om zes uur ‘s morgens halen om ons naar het vliegveld van Kayseri te brengen. Daar leverde het inchecken van de – van te voren aangemelde – fietsen geen enkel probleem op. Zuidoost- en Midden-Europa gleed onder ons voorbij alsof het zo hoorde. Op Schiphol kwamen de fietsen zowaar op de band voor bijzondere bagage tevoorschijn. En ze in de trein meenemen en achterlaten in een bewaakte fietsenstalling in Amsterdam, alvorens door te reizen naar Haren, het was allemaal erg vanzelfsprekend.

Love Valley van boven gezien

Zo’n tijdmachine doet rare dingen met je hoofd. Een deel van ons is in Nederland, een ander deel heeft het nog niet helemaal door, heeft het vage gevoel nog in Turkije te zijn. Al die delen hebben het naar hun zin, hebben geen haast om weer bij elkaar te komen. Dat komt vanzelf nog wel.

White Valley, met op de achtergrond Uçhisar