‘Heb je een stropdas?’ vroeg Cor over de telefoon. Op het moment dat hij belde om voor te stellen ons bij Central op te halen en ons van daar naar zijn school te begeleiden stond ik bij een warenhuis in de buurt een donkergrijze broek en een wit overhemd te passen. Ons nieuwste nieuws: we hebben gisteren een sollicitatiegesprek gehad.

Hè? Sollicitatiegesprek? Nou, dat zit zo.

Maar laat ik even teruggaan naar waar we gebleven waren. Terwijl ik geduldig aan het wachten was tot de blues die in het vorige stukje doorklonk overging en Charlotte zich voorbereidde op haar vertrek naar Thailand hadden we niet meer dan een vaag idee van wat we de komende tijd wilden gaan doen: een huurappartement zoeken in Penang en het pensioenfonds verzoeken te beginnen met uitbetalen van mijn (vervroegde) pensioen. Een basis bouwen, iets dat uitgangspunt zou zijn voor nieuwe avonturen. En dan… verder kijken.

Intussen zorgden Cor en Ning regelmatig voor etentjes en uitstapjes samen, en daarbij kwam regelmatig hun werk ter sprake. Het enthousiasme waarmee ze vertelden over de school waar ze lesgeven was aanstekelijk, en wanneer Cor suggereerde dat het voor mij ook een goed idee kon zijn om les te gaan geven en ik vertelde over de gemengde gevoelens die na de TEFL cursus van vorig jaar waren blijven hangen was zijn antwoord eenvoudig: maar dit is anders. Deze school is anders. Op deze school krijgen leerlingen alle vakken in het Engels, dit zijn geen beginners, hier kun je serieus mee werken.

Charlotte kwam in Bangkok aan en het werd tijd wat concretere plannen te gaan maken. Charlotte had wel oren naar lesgeven. Tijdje op één plaats wonen, nuttige en leerzame dingen doen, geregeld leven, leek haar wel wat. Maar pas echt concreet werd het idee toen Ning tijdens een etentje met zijn vieren aan Cor vroeg of hij het er al met ons over gehad had. Waarover? Nou, het kon zijn dat er binnenkort één of twee plaatsen voor leraren vrij kwamen op zijn school, en hij had ons al genoemd bij zijn baas. Of het ons wat leek.

Zooo…. dit kwam opeens heel dichtbij. Zomaar een baan aangeboden te krijgen, want daar kwam het eigenlijk op neer, had zowel iets beangstigends (want hoeveel ervaring hebben we nou?) als iets heel opwindends. Hee, het zou zomaar kunnen zijn dat dit zo’n lotswending is waar je als reiziger altijd voor open moet staan. Dit zou ervoor kunnen zorgen dat we onze ‘plannen’ overhoop gooien en iets heel anders gaan doen dan we hadden gedacht. Zo’n onverwachte uitdaging laat je toch niet lopen?

We zijn op de school geweest, hebben er een paar uur doorgebracht. Nog steeds wat gemengde gevoelens. Aan de ene kant is op dit moment helemaal niet zeker dat er posities vrijkomen, aan de andere kant lijken we een goede indruk gemaakt te hebben. Aan de ene kant is het vooruitzicht te gaan lesgeven nog wat overweldigend, aan de andere kant is de kans om weer aan iets te gaan meedoen en langere tijd, op een betekenisvolle manier, in Thailand te gaan doorbrengen iets om heel opgewonden over te raken. Stel je voor, zoiets wordt je zo in de schoot geworpen… als het doorgaat.

Dus… eigenlijk weten we op dit moment niet meer dan dit: we zijn ergens mee bezig. Als het doorgaat hoeven we voorlopig geen plannen te maken, en als het niet doorgaat – nou, dan gaan we gewoon verder met dat idee van een appartement in Penang. Tenzij er weer iets op ons pad komt. Ha. De wielen draaien.