We hebben een appartement! En dus een adres, een pied-à-terre, iets min of meer vasts. We hebben iets moois gevonden dat voor ons goed is. Het is verrassend smaakvol ingericht met gloednieuwe meubels en details die je niet verwacht in een huurappartement. De bus stopt voor de deur. Food courts en nasi kandar en restaurants en winkels zijn om de hoek. Er zijn extra slaapkamers voor logés. En dit alles voor een betaalbare prijs. O, en had ik al gezegd dat er een groot zwembad bij hoort? Ja, het is november, maar november in Penang is net zo warm als anders: een graad of dertig.

Het hele proces van zoeken naar en bekijken van appartementen die te huur stonden was nogal leerzaam. Om te beginnen werd duidelijk dat Penang een grote toestroom kent van hoogopgeleide buitenlandse werkers die met een contract voor een paar jaar arriveren en die woonruimte nodig hebben voor die paar jaar. En bovendien is Penang één van de belangrijkste neerstrijkgebieden voor hen die op Maleisië’s ‘Malaysia My Second Home’ (MM2H) programma zijn afgekomen dat interessante vestigingsvoorwaarden biedt voor buitenlanders die niet meer werken maar geen zin hebben in een ‘gewoon’ pensioen. Inderdaad, wij ook.

Voor al die mensen is de afgelopen tien, twintig jaar behoorlijk gebouwd en wordt er nog steeds gebouwd. Er is een flink aanbod van huur- en koopappartementen, waarbij ook de min of meer oorspronkelijke bevolking, op dit eiland hoofdzakelijk bestaande uit van oudsher handelslustige Chinezen, dankbaar graantjes meepikt.

Zo hebben we heel wat appartementen gezien die eigendom zijn van Maleisische Chinezen en die, meestal volledig gemeubileerd, te huur worden aangeboden aan een publiek dat vooral bestaat uit Europeanen, Japanners, Koreanen en Noord-Amerikanen. Die bevolkingsgroepen hebben niet altijd dezelfde ideeën over hoe een ideale woning eruitziet. Niet iedereen houdt b.v. van roze lederen bankstellen.

We kregen ergens een keuken te zien waar twee grote koelkasten stonden. We keken geïntrigeerd van de ene naar de andere en kregen uitleg: de vorige huurders waren Koreanen, die brachten hele karrevrachten kimchi mee, en dat moest in het tropische klimaat op de één of andere manier goedgehouden worden, dus die wilden een extra koelkast. Kent u kimchi, beste lezer? Het voert te ver uit te leggen wat kimchi allemaal is en betekent, maar weet in ieder geval dat als je de Koreaan zijn kimchi ontneemt, er helemaal niets overblijft.

Een ander appartement had voor alle ramen en voor het balkon (dat overigens een fantastisch uitzicht over het eiland had kunnen bieden) stevige ijzeren hekwerken zitten die ons het gevoel gaven in een gevangenis te zijn beland. Dit was aangebracht om te voorkomen dat kinderen naar beneden konden vallen, en om inbraken te voorkomen. Inbraken? Maar dit is de twintigste verdieping, denk je nou echt dat hier inbrekers van buiten af proberen binnen te komen? Ja, maar die angst voor inbraken, die zit er toch wel in. Hoe menselijk…

En we kregen een inleiding in feng shui (spreek uit niet als feng sjoei maar eerder als fong swei, met een heel klein j-tje achter de s): berg moet achter het huis, zee moet voor het huis. In sommige appartementen werd de natuurlijke luchtdoorstroming tussen voordeur en balkon verstoord door een in de weg geplaatst scherm. Waarom? Om te voorkomen dat je kapitaal wegvliegt. Zeiden ze. Bovendien zagen we de nummers van de etages oplopen in voor ons onbekende reeksen: 11 – 12 – 12a – 12b – 15 – 16 enz. Blijkt dat ze 13 niet hebben gebruikt omdat ‘wij’ daar bang voor zijn, en Chinezen houden niet van het cijfer 4, in welke combinatie dan ook. Gelukkig maar dat het aantal culturen dat hier samenleeft overzichtelijk is; als je met tientallen numerofobieën rekening moet houden wordt het moeilijk.

We zien hier weinig Indiërs – die wonen vooral in het oude, grotendeels verwaarloosde maar onlangs door de Verenigde Naties tot werelderfgoed benoemde centrum van George Town. En niet veel Maleiërs, want die vind je meer in houten huizen in de dorpen buiten de stad. Chinezen zijn er wel, al moet je ook die vooral elders zoeken: de verpauperde in de shophouses in de binnenstad, de succesvolle in de nieuwe woonwijken die bestaan uit rijtjeshuizen met tuintjes en parkeerruimte voor de auto die niet alleen nodig is om vanuit die buitenwijken ergens naartoe te gaan maar ook om je te onderscheiden van het brommervolk.

Wat nog niet genoemd is: de nieuwbouwtorens waarvan de appartementen bij verkoop beginnen bij een half miljoen – euro’s. Een bagatel voor de Europeaan die dat lachend uit zijn overwaarde haalt (althans, dat heb ik horen vertellen), maar een godsvermogen voor plaatselijke begrippen. Daar koop je wel minimaal vierhonderd vierkante meter prime real estate voor, met zeezicht en zo. Een website van een projectontwikkelaar doet zijn best te appelleren aan de verfijnde smaak van de doelgroep: ‘be mesmerized by the evening sea breezes’ en meer van die onzin waarvan brochureschrijvers niet doorhebben dat ze dat niet tegen mensen met gezond verstand kunnen zeggen zonder een homerisch gelach over zich af te roepen. Maar er zijn ook ontwerpdetails waar u en ik niet aan gedacht zouden hebben, zoals: een kamertje voor de dienstmeid, twee bij tweeënhalve meter, bereikbaar via de keuken en de ‘laundry room’, en natuurlijk haar eigen ‘badkamer’ waar net een toilet en een waterslang in passen. Jaja, noblesse oblige, ook in Maleisië, we zorgen goed voor ons personeel. Als je voor je geld niet heel veel vierkante meters kreeg, zou je denken dat je vooral een imago koopt.

Er is zelfs een flatgebouw van 35 verdiepingen in aanbouw waar in totaal 29 appartementen in zitten – één zo’n appartement beslaat een hele verdieping en iedere verdieping, dus ieder appartement, heeft zijn eigen infinity pool en tuin. Ach, wat moet je ermee, dat geeft alleen maar onderhoud.

Een oudere buurman die intussen vijf jaar in ‘ons’ gebouw woont heet ons welkom en vertelt tevreden dat de beveiliging sinds kort is verbeterd, sinds de bewoners in opstand zijn gekomen tegen de steekjes die in het verleden zijn gevallen. Er waarde een dief rond, die de schoenen stal die altijd worden uitgetrokken vóór het binnengaan van een appartement en die blijven staan in een soort portaal dat slechts door een hekwerk van de buitenwereld is afgescheiden. De dader is in zijn verachtelijke dievenkraag gevat en heeft naar verluid een gevangenisstraf van twee jaar tegen zich horen uitspreken. En nu moeten de bewakers van het complex een paar keer per dag een ronde lopen en op een dertigtal plaatsen inloggen om te bewijzen dat ze die ronde inderdaad lopen. Er zijn sindsdien geen schoenen meer gestolen. We voelen ons gerust.

Zo. Dit wordt het basiskamp, van waar nieuwe tochten ondernomen gaan worden. Denk ik zo.