Oké, klein achterstandje met de foto’s, dus hierbij eerst nog twee plaatjes van een paar dagen geleden. De eerste laat zien hoe op de boot van Koh Phayam naar het vasteland een motor wordt ingeladen op een manier die wat curieus leek: eerst met man en macht een plank op duwen, dan over de railing tillen. De eigenaar, een Engelsman, stond er lachend bij te kijken en zei iets over: the Burmese way, een toespeling op het feit dat laaggeschoold werk in deze regio bijna uitsluitend door Birmese immigranten wordt gedaan.

The Burmese way. Foto: Charlotte

En één van twee of drie dagen later: een rijdende bank die plaatsen bezoekt die te klein zijn om een eigen filiaal te hebben.

Rijdende bank. Foto: Charlotte

Het Takua Pa van de titel van dit stukje is een wat slaperig dorp dat zijn bestaansrecht voornamelijk lijkt te halen uit zijn ligging, op de splitsing van twee belangrijke wegen. De ene is hoofdweg nummer 4, die van Bangkok via Chumphon en Ranong naar de zuidgrens van het land gaat, en de andere is de weg die Phuket verbindt met Surat Thani aan de oostkust. Het is een doorgaansplaats, met weinig slaapgelegenheden maar met een flink busstation, gelegen aan een brede weg.

Vogelzangwedstrijd

Al hadden we wat meer van deze plaats verwacht, er bleek toch nog van alles te doen te zijn. Voordat we er aankwamen reden we vlak buiten het dorp langs een plek waar veel pick-ups geparkeerd stonden (pick-ups zijn in Thailand erg populair, en in dit deel van het land kom je er meer tegen dan personenwagens) en waar op een veld vogelkooien waren opgehangen. Het bleek te gaan om een vogelzangwedstrijd, waarbij de eigenaars van de vogels om het hardst hun oogappeltjes aanmoedigden. Het enthousiasme was niet minder dan bij, zeg, een hanengevecht, maar het karakter van de wedstrijd was een stuk minder gewelddadig.

Wachten...

De volgende ochtend, toen we op pad gingen om de korte, maar door een gemene klim in het warme, vochtige weer zware etappe naar Khao Sok te rijden, kwamen we langs een menigte die zich aan het verzamelen was bij een kleuterschool. Fraai opgemaakte meisjes (en jongens) van allerlei leeftijden leken zich voor te bereiden voor een muzikale tocht door het dorp. Het fijne hebben we er niet van begrepen, maar het was aardig er even tussendoor te lopen met de kleine camera die we bij ons hebben. Ik mis mijn Nikon…

Heel even lachen

Een meisje dat kennelijk met een spandoek voorop moest lopen had zichtbaar moeite met het wachten. Ze zat het chagrijnigste gezicht te trekken dat je je (zelfs bij een niet-Thai) kunt voorstellen en was slechts met de grootste moeite door haar moeder te bewegen even, héél even maar te glimlachen voor de foto die haar vader van haar wilde nemen. Toen de foto eenmaal genomen was zakte haar gezicht meteen weer in de pruilstand.

Nou, en toen dus naar Khao Sok, de klim en zo, en aankomst in wat een bekende trekpleister in de regio is en waar we wat meer van willen weten. Later meer.