Net Nederland

Normaal bestaat de ‘werkdag’ uit vier uur les en één uur conversatie, maar dat wisselt nog al eens, het kunnen ook twee uur conversatie zijn, of geen. Vandaag was zo’n dag met vier uur les en twee uur conversatie, zo’n dag waarop ik ‘s avonds allang niet meer weet wat ik ‘s morgens gedaan heb. Morgen weer zo’n dubbele wammie, dat belooft wat.

Om even wat anders te doen nodig ik u uit, beste lezer, om een bezoek te brengen aan Huis ten Bosch.

‘Huis ten Bosch?’ zult u zeggen, ‘Huis ten Bosch???’ Inderdaad ja, Huis ten Bosch. De foto hiernaast is niet genomen in Nederland, maar in Huis ten Bosch, Japan. Ook dit is Japan. Het blijft een verrassend land…

Zoals bekend was ruim tweehonderd jaar lang Nederland de enige Europese mogendheid waarmee Japan handel dreef, al gebeurde dat uitsluitend via een eilandje dat in onze geschiedenisboeken Decima genoemd wordt en dat in de buurt van Nagasaki ligt, iets ten zuiden dus van het Fukuoka waar ik twee maanden doorbreng. Weliswaar bleef in die tijd de handel met China en Korea gewoon doorgaan, maar Europeanen werden, na de als hinderlijk ervaren ijver die Spanjaarden en Portugezen aan de dag legden om het enig ware geloof aan de Japanse man (en vrouw) te brengen, geweerd. Alleen Nederlanders mochten, na de geheel in overeenstemming met hun vermaarde handelsgeest afgelegde plechtige belofte alleen over wereldlijke zaken als geld en goederen te komen praten, doorgaan met hun koopvaardij.

Tulpen in Japan

Mede vanwege de uitzonderlijke positie die Nederland daardoor in de Japanse geschiedenis inneemt is, ook vlakbij Nagasaki, een Nederlands ‘stadje’ nagebouwd en als toeristische attractie ingericht, en de tulpen die er nu in bloei staan maakten een bezoek extra de moeite waard.

Het is wel indrukwekkend, hoor. Er rijdt een ‘Huis ten Bosch’ express van het hoofdstation van Fukuoka (Hakata) tot aan het station dat speciaal voor het stadje-annex-pretpark gebouwd is. Bij aankomst krijgt de bezoeker al een idee van de omvang van het geheel: dit is geen Madurodam, hier is op ware grote een compleet stadje nagebouwd, met meerdere pleinen en gebouwen als de Utrechtse Dom, Nijenrode en het paleis Huis ten Bosch zelf. Er zijn windmolens, omzoomd door tulpenvelden, boerderijen waar kaas verkocht wordt, kopieën van Nederlandse gebouwen die als musea zijn ingericht, andere waarin attracties te vinden zijn. Er zijn beklinkerde straten, Amsterdammertjes, ramen met gordijnen, huizen met klok- en trapgevels, grachten met sluizen. Grachten ook, waar als officiële activiteit het ‘grachtvissen’ wordt aangeboden. Even denk ik dat dit ‘grachtpissen’ moet zijn, maar dan zie ik inderdaad mensen bezig met hengels.

Er zijn zelfs – Japanse toeristen. En Chinese, en Koreaanse. En eerlijk gezegd: zo op het eerste gezicht is er weinig reden om twaalf uur lang in een vliegtuig te gaan zitten, als je heel Nederland zo dicht bij huis hebt.

Je zou je toch zo in Amsterdam wanen...

Hoewel, wat er niet is valt ook op, zij het pas bij het bespreken van Nederland en Huis ten Bosch in de klas. Van het lerarenkorps wil bijna iedereen wel een keer naar Nederland, om dan die typisch Nederlandse dingen te doen: een keer goed uit je dak gaan in een coffeeshop, een keer langs die ramen lopen waarin vrouwen staan met bijna niets aan. Spannende dingen, verboden dingen die in Nederland heel gewoon zijn. Nee, dat vind je in Huis ten Bosch niet.

Ook de steeds herhaalde deuntjes die je overal hoort, op de manier van een Disneydinges, die doen je uiteindelijk beseffen dat je weliswaar in een geslaagde attractie bent, maar het blijft een Disneydinges. Aan de rand ervan ligt een heuse villawijk waar bezoekers niet kunnen komen en waar Japanners wonen in huizen die zo in Nederland hadden kunnen staan, compleet met tuinen en pleziervaartuigen voor de deur. Maar zonder coffeeshops en zonder Wallen, om maar te zwijgen over vertrouwde zaken als files, wildplassers, inburgeringscursussen en minderheidscabinetten, blijft het een beetje behelpen. Toch?

Een heuse villawijk, alleen voor bewoners

Een trekpleister ook voor fotografen

In de rij om de hond te laten fotograferen

De tulp, als symbool voor Nederlandsheid slechts geëvenaard door... de coffeeshop