Campbell Street, George Town, Penang

O… dit is opwindend…

Allereerst, ook op deze foto kan geklikt worden om hem groter te zien – tot maximaal 1400 pixels breed, wat een stuk kleiner is dan de oorspronkelijke foto, maar groot genoeg voor de meeste computerschermen om beeldvullend te zijn.

En nou wat er zo opwindend is. In een paar woorden: in de foto hierboven zitten wat technische moeilijkheden verborgen die ik afzonderlijk wel kende, maar nog nooit gecombineerd; en de software maakt het steeds gemakkelijker om over die moeilijkheden heen te huppelen. In nog een paar woorden: als je me gevraagd had: kun je een panoramafoto maken van een situatie met een groot lichtcontrast en bewegende objecten? zou ik gezegd hebben: tuurlijk, al moet je voor wonderen wat wachttijd incalculeren. Maar de software maakt intussen zoveel mogelijk, en maakt van zoveel kinderspel… Dat is opwindend.

Even wat technischer. Bovenstaande foto was tot voor kort moeilijk te maken geweest, en ik kan niet zeggen dat ik er zoveel aan gedaan heb. It’s the software, stupid… Het is een collage van vier foto’s, die ieder ontstaan zijn uit drie verschillend belichte foto’s. Twaalf foto’s in totaal.

Eerst bewerkte ik de setjes van drie verschillend belichte foto’s in Photomatix, waardoor de schaduw- en lichtpartijen van iedere scene tot hun recht konden komen. Eerste verrassing: de nieuwste versie van Photomatix gaat heel intelligent om met bewegende objecten. Als b.v. een brommer door je beeld gaat terwijl je drie foto’s maakt, komt die immers op drie verschillende plaatsen terecht. Tot nu toe was het een heel werk om de ‘ghosts’ die daardoor ontstonden bij het samenvoegen van die foto’s te bewerken: lagen creëren, belichting en kleurbalans van de verschillende lagen aanpassen, en dan selectief ‘gommen’ om een deel van de bovenste laag doorzichtig te maken en wat eronder lag door te laten schijnen. Nu hoef je alleen nog maar een cirkel om een vage plek heen te trekken en te zeggen: hier is een probleem, doe er wat aan, en… opgelost. Dit is heel opwindend.

Volgende stap: Photoshop, om de plaatjes waarvan de grootste contrasten verwerkt zijn samen te voegen tot een panoramabeeld. En tot mijn grote verbazing worden ze niet alleen naadloos aan elkaar gekoppeld, gaan niet alleen de lijnen vloeiend in elkaar over, worden niet alleen kleurverschillen aan de randen weggewerkt, maar worden ook nog met elkaar conflicterende (bewegende) objecten gefilterd en verwijderd. Sode… nog wat bijwerken (kleur, licht/donker, scherpte) en dit is het resultaat: een foto waarvan ik nooit had gedacht dat die gemaakt kon worden.

It’s the software, stupid. Geweldig.

Trouwens: het gebouw rechts op de foto was zo’n bijna-vervallen serie shophouses die nu lijken te worden hersteld om dienst te doen als hotel. Het ziet er mooi uit, inclusief de scheve kozijnen die voor ieder raam afzonderlijk op maat gemaakt moeten zijn. Dat vinden de mensen leuk. Het hoge gebouw wat links van het midden is de Komtar, prestigetoren die allang over zijn hoogtepunt heen is maar wel nog een soort centraal punt is, niet in het minst omdat alle bussen van het eiland er onderdoor gaan en hier dus kan worden overgestapt. De krantenverkoper rechts volgde met belangstelling alles wat ik deed en stelde vragen. En ik bekeek hem: hij pakte kranten als hij in de verte een auto of brommer aan zag komen, wist kennelijk van iedereen wat-ie wilde. De rode auto was in werkelijkheid niet in de buurt van de grijze. Achter de dame in het rood op de fiets stonden wat auto’s te wachten tot ze konden oversteken. Deze foto laat dingen zijn die er niet tegelijkertijd waren, en er zijn onderdelen gewist die er wel tegelijkertijd waren. Je zou er bijna filosofisch van worden.

Enne, de komende twee maanden zijn we in Sulawesi, dus daar gaan de komende berichten vandaan komen.