Ik schreef al eens dat in Indonesië afstanden, hoogtes, tijden, gegevens die we graag tot enkele cijfers achter de komma willen weten, hele rekbare begrippen zijn. Dat is niet alleen in Indonesië zo, natuurlijk. Wat wij informatie noemen is voor veel Aziaten een onbegrijpelijk begrip. Een onnodig begrip.

In Maleisië is het me al opgevallen dat websites over het algemeen onbruikbaar zijn. Ze zien er meestal heel mooi uit, dat wel, maar meer dan een reclamebord zijn ze niet. Wanneer je zoekt naar informatie als prijzen, openingstijden of adressen, moet je vooral niet op de website van een Maleisisch bedrijf of een Maleisische instantie zijn.

Neem het voorbeeld van de busmaatschappij op Penang: die biedt een hele mooie zoekfunctie waarmee je je reis kunt plannen. Maar van de database waarop die is gebaseerd klopt geen hout, en een mail naar de busmaatschappij om te zeggen dat daar ruimte voor verbetering is wordt beantwoord met ‘we stellen uw feedback op prijs en doen ons best de door u gesignaleerde zwakke punten te verbeteren’. En verder gebeurt er niets.

We hebben allang geleerd daar om te lachen. We realiseren ons dat Zuidoost-Azië heel anders werkt dan Europa, en daarin ligt een deel van de charme van het gebied.

Toch komt het nog steeds voor dat we ons verbazen. Zoals wanneer we tijdens het fietsen borden tegenkomen met afstanden die niet kunnen kloppen. Wat ons verbaast is niet dat ze niet kloppen, maar dat die borden er staan. Waarom zou je de moeite nemen borden te plaatsen met informatie waar je niets aan hebt?

Dit bijvoorbeeld: hieronder naast elkaar twee borden die we vandaag tegenkwamen. Op het eerste is de afstand naar Dungun, ons doel voor vandaag, dertig kilometer, terwijl Kuantan staat aangegeven als 187.

Twee borden, een kleine tien kilometer na elkaar, op dezelfde weg.

Een kleine tien kilometer verder is de afstand naar Dungun alleen maar groter geworden, terwijl Kuantan opeens tweeëndertig km dichterbij gekomen is! De reden dat ik de foto’s nam is natuurlijk dat we dit al een poosje hebben zien gebeuren, eigenlijk overal in Maleisië.

Als er dan toch borden geplaatst moeten worden, zou onderstaand model dan niet te prefereren zijn?Misschien moest ik dat maar eens opsturen naar het ministerie van informatie langs de openbare weg. Of zouden ze dan weer antwoorden: ‘we stellen uw feedback op prijs’, en niets doen? Waarschijnlijk. En toch was het zo’n goed idee…

Hiermee is iedereen toch veel beter af?