Uit de serie niet-genomen foto’s vandaag deze: in de gang hangt een grote spiegel. Voor de spiegel staat een meisje dat we van achteren zien. Of liever gezegd: we zien vooral de rugzak die  het meisje zelf grotendeels aan het gezicht onttrekt. Hoe we dan toch weten dat het een meisje moet zijn: ze staat iets voorover om dichter bij de spiegel te komen en heeft haar rechterarm gebogen, in een houding die maar één ding kan betekenen: hier wordt mascara aangebracht. Een rugzak is niets bijzonders. Mascara is niets bijzonders. Maar er was iets in dit tafereel dat even mijn aandacht trok.
Foto niet genomen in de gang van een guesthouse in Kuala Lumpur.

Hoe veranderlijk zijn de dingen. In het vorige stuk kwamen we nog temperaturen tegen van -20; nu, twee weken later, leunt er dagelijks +30 tegen ons aan. Toen ging het nog over misschien nooit meer skiën, nu is eerder de vraag: wanneer zit het er weer in? Want dat we weer gaan skiën, en fietsen, en duiken, en zo, dat staat intussen wel vast. De medische wetenschap blijft grenzen verleggen, en wat tien, twintig jaar geleden nog ondenkbaar was is nu niet alleen mogelijk maar zelfs ‘gewoon’ aan het worden. Tijdens het skiën waren we al mensen met kunstknieën tegengekomen. Nou zei iedereen die er iets van afwist dat Charlotte te jong is om daarvoor in aanmerking te komen, maar er bleken meer mogelijkheden te zijn.

Toen Charlotte zich realiseerde dat het advies ‘hou eerst maar eens drie maanden rust en kijk dan opnieuw hoe het eruit ziet’ geen verbetering kon brengen maar alleen verslechtering kon tegengaan, en ze zelf op het internet ging zoeken naar meer informatie, kwam ze kraakbeenvervangende en kraakbeenherstellende technieken tegen die  vrij  recent zijn en dus niet bij iedereen bekend. In Groningen was ermee gewerkt, maar daar waren ze ermee opgehouden, want ‘het wordt niet vergoed, en het is te duur’. In Utrecht zouden we terecht kunnen, maar voor een eerste consult gold een wachttijd van zes weken, terwijl een operatie, als daar sprake van kon zijn, pas op zijn vroegst negen weken na dat eerste consult kon plaatsvinden. Via het internet kwam Charlotte terecht in Maleisië, waar een orthopedisch chirurg intussen een flinke ervaring heeft opgebouwd met precies het soort ingrepen waar zij baat van kan hebben: stamceltransplantatie in de knie, waarbij de uit het eigen lichaam geoogste en in de daarvoor voorbereide knie geïnjecteerde stamcellen ervoor zorgen dat nieuw kraakbeen wordt aangemaakt. Dus wij meteen terug naar Maleisië.

Meteen, want na wat e-mails heen en weer bleek dat daar het voor ons bekende begrip ‘wachttijd’, waarvan we geneigd zijn te denken dat het een universeel geldend begrip is, niet bestaat. Wie om ons heen voorzichtig bedenkingen formuleerde als ‘hoe is eigenlijk de gezondheidszorg daarginds?’ konden we uit eigen ervaring geruststellen. Niet alleen in Nederland bestaat goede medische zorg. Veel aziatische ziekenhuizen beschikken over moderne apparatuur en goed opgeleide specialisten, en combineren dat met een service en prijzen die we van Nederland niet kennen. Er zijn al reisburo’s ontstaan die all-in pakketten aanbieden voor westerse patiënten die zich in het oosten laten opereren.

We hadden gisteren onze eerste ontmoeting met de orthopedische chirurg en troffen achter zijn (voor iemand die zich gespecialiseerd heeft in minimally invasive procedures in het bewegingsapparaat) wat verontrustende naam (dr. Saw) een beminnelijke man die de tijd nam om te kijken wat hij voor ons kon doen en ons de opties uit te leggen. Verder werd er geen tijd verloren: in de loop van de dag werden röntgenfoto’s gemaakt en besproken, werd een algemeen onderzoek uitgevoerd, werd een nieuwe MRI-scan gemaakt met een speciaal voor ledematen ontworpen apparaat, werd ook die doorgesproken, kregen we verschillende soorten ziekenhuiskamers te zien waarvan de eenvoudigste eerder deed denken aan een flinke hotelkamer, en werd het fysiotherapieschema doorgenomen in een hoge, ruime, lichte zaal waar een twintigtal mensen op dat moment precies daarmee bezig waren. Een maand lang drie uur fysio per dag, daarna langzaam afbouwen. De reden van al die fysio is dat de stamcellen die in de knie zullen worden aangebracht door het gecontroleerd bewegen van die knie de bedoeling begrijpen: hier moet kraakbeen komen.

We konden ook naar zijn collega in Penang, zei dr. Saw. ‘I just want to give you all the options’. Maar het was eigenlijk al een uitgemaakte zaak. ‘You know’, had hij ook nog gezegd, ‘your knee really isn’t that bad, compared to some cases we see here’. Skiën moet er wel weer in zitten, fietsen ook. Of we alles nog eens rustig wilden overdenken en een afspraak maken wanneer het ons uitkwam? Ja, dat was goed. Eh, even denken. Wanneer kan het?

De afspraak voor de operatie staat op dinsdag over een week.